Onderstaande column is geschreven door mevrouw Frederika Veenbrink.
Zaterdagavond 17 juli om 19.00 uur op ned. 2, waren BDE-ers, mensen met bijna dood ervaringen, op televisie!
De eerste uitzending van een reeks van 8. Karin de Groot presenteert het.
De dame, Lucia, die gisteren op televisie was die zou volgens de psychiater "depressief" kunnen zijn. Ze werd heel raar tijdens de bevalling die ingeleid werd met de verkeerde medicatie.
Ze vindt het goed zoals het is maar ze is haar kinderen kwijt. Nou dat vinden psychiaters maar heel vreemd. Ze werd er anders, dus depressief van, volgens hen.
De man in deze uitzending, Rinus van Waveren, die er was zou "lijden aan godsdienst waanzin" en dus aan "psychosen".
Psychiaters zullen het in publiek waarschijnlijk niet toe geven, maar ik weet gewoon dat ze op die manier over mensen met speciale gaven praten. Daarbij heeft de psychiater de rechtspraak altijd aan diens kant. Dat is hun manier van macht houden over mensen die zulke dingen hebben meegemaakt!
Het wordt hoogtijd dat daar een einde aan komt!!!! Zo ga je niet met mensen om!
Lucia zou volgens de psychiater in de isoleercel "behandeld" moeten worden, waarna ze Manisch Depressief genoemd kan worden.
Door het separeren en alles wat psychiaters en hun verplegend personeel met mensen doen in de isoleercel is het "de behandeling ", met verplichte medicatie, die haar Manisch Depressief gedrag zou kunnen verklaren. Psychiaters weten op die manier grip te krijgen op een mens met een soort gelijk verhaal.
Rinus van Waveren zou aan "psychosen" en "godsdienstwaanzin" lijden, waardoor hij het zeer ernstig ziekmakende haldol zou moeten slikken.
Hij vertelt: "van een doorschijnend gordijn waar het licht doorheen schijnt. Het licht waaruit we opgebouwd zijn en waardoor we in een keer de grote meesters, Boeddha, Jezus etc. kunnen begrijpen. Ik zag mezelf boven mijn lichaam. Ik vond het goed, en de geest wilde die kant op, en was bezig zich los te maken. Hij voelt het als zijn opdracht: "Vertel de mensen dat het leven liefde en licht en bewustzijn is. Ik wilde niet terug in mijn lichaam. Mijn geest verbond zich weer met het lichaam en ik moest terug."
Rinus vond het niet leuk toen hij weer terug was op aarde. Hij voelde zich vervreemd van de mensen op aarde. Hij was in te korte tijd heel volwassen worden.
Het duurde jaren voordat hij begreep dat hij een BDE had meegemaakt.
"Het geloof werd een algemeen geloof, van alle grote godsdiensten door elkaar." Hij voelde overgave om het leven ten volle te gaan leven.
Deze mensen zijn duidelijk niet door hun familieleden of door hun huisarts naar de psychiater gestuurd, anders hadden ze het niet zo naverteld!
Psychiaters zouden namelijk diagnoses geven en ziekmakende werkmethoden hanteren, zij hebben op hun manier altijd gelijk en kunnen zo hun geld verdienen aan BDE-ers!!
Terwijl, als je kijkt naar het onbegrip dat deze BDE ervaringen opleveren, en het zou kunnen zien dat het een verlieservaring is.
Want mensen worden anders! De toekomst wordt anders als je een BDE hebt overleefd.
De definitie van verlies en rouw verwerken is "Werken aan een toekomst die anders was dan vooraf logischer wijs verondersteld was."
Het geheugenverlies, tijdsverlies, etc. zijn allemaal kenmerken van rouwverwerking!
De hele psychiatrie zit vol mensen van wie de verlies en rouwverwerking niet erkend is!
Ik overleefde als jeugdige diverse BDE's, maar in de isoleercel werden ze opgewekt door de "behandeling" in de cel.
Ik werd ziek gemaakt met de medicatie die ik verstrekt kreeg door de psychiater en door het separeren in de isoleercel.
Ik werd ziek gemaakt met medicatie en door de begriploze, liefdeloze manier van werken die psychiaters en hun verplegend personeel, mij en andere patiënten laten ondergaan.
Ik heb, net als vele anderen, echt ongelooflijke en onbegrijpelijke dingen moeten ondergaan in psychiatrisch ziekenhuizen.
Terwijl ik zo ernstig ziek was geweest in mijn jeugd en kennis had gemaakt met de goede liefdevolle zorg en aandacht in de A verpleging.
Het is voor mij nog steeds ongelooflijk en bijna niet te begrijpen hoe psychiaters en hun verplegend personeel werken in psychiatrische ziekenhuizen.
Daarom plegen zoveel patiënten zelfmoord, omdat ze uiteindelijk deze werkmethoden met kleineren en uitsluiten niet kunnen volhouden.
Juist BDE-ers maakten kennis met de bevrijding van het eeuwige licht waarin je ziel en zaligheid eeuwige rust kunnen vinden.
Waarom psychiaters met de rechterlijke macht onze mensen, die ze psychiatrische patiënten noemen, wensen op te sluiten is voor mij nog steeds een groot raadsel.
Voor mij is het discriminatie van mensen die anders zijn geworden door een speciale ervaring waarin ze bijna dood zijn gegaan.
Daar hoort een psychiater begrip voor te hebben, zonder dat de patiënt moet gaan hospitaliseren.
Hospitalisatie is uiteindelijk het grootste probleem waar de psychiatrische patiënt aan lijdt. Dit is terug te zien in het gedrag van afhankelijk en afwachtend opstellen tegenover anderen.
Groet Frederika
Dit verhaal gaat over Jeugdzorg en de Kinderrechter en hun manier van werken:
Jeugdzorg zegt dat de rechter het zo bepaald heeft dat de kinderen ergens anders wonen, dat de rechter dat heus getoest heeft. Als ik vroeg aan wie de rechter zijn stelling getoest heeft dan kreeg ik geen antwoord. Dan viel de gezinsvoogdes stil. Als ik vraag of ze het aan mijn familie getoest heeft dan gaf ze geen antwoord.
Mijn familie keek nergens naar om. Sinds het overlijden van mijn man, maar ook tijdens zijn ziekbed en tijden daarvoor was er bijna geen contact met de familie.
Volgens Jeugdzorg kon ik de verzorging van mijn kinderen niet aan vanwege mijn psychiatrische problemen. Welke psychiatrische problemen? Mijn man is gestorven in september 2006. Ik had en heb rouwverwerking!!!
Psychiatrische ziekenhuis, GGZ instellingen, zitten vol met mensen van wie de rouw en het verlies, soms van jaren terug, niet erkend is!
Wie denkt dat de GGZ/psychiatrie mensen verder helpt, heeft het mis. Want de waarheid is anders. Psychiatrie maakt mensen zieker als dat ze al zijn. Ze geven mensen medicijnen waar ze ziek van worden, waar ze depressief van worden of psychoses krijgen.
De hele manier van (mensen) handelen die plaatsvindt in de GGZ deugt niet, alsof mensen gedwongen geholpen kunnen worden? Dat gaat niet lukken bij volwassen mensen.
Zo werd ik in april 2007 voor drie maanden opgesloten achter de gesloten deuren van de GGZ instelling, mijn man was een halfjaar daarvoor overleden, ik zat midden in de rouwverwerking. Maar de GGZ heeft geen begrip getoond.
Toen ik thuis kwam waren mijn pubers, 18, 16 en een tweeling van 14 jaar, uit huis geplaatst. Voor mijn verstandelijk beperkte dochter was dit een drama. Ik zorgde goed voor haar en zij begreep er niets van. Ik overigens ook niet.
Mensen worden onmondig gemaakt en kunnen bijna niet anders dan hospitaliseren door opname in de psychiatrie.
Mensen worden ziek gemaakt in de psychiatrie, er wordt niet geluisterd naar de problemen, naar het hoe en waarom iemand het moeilijk heeft.
Zo mocht ik het niet een keer over mijn overleden man praten. Ik mocht zijn sterfbed niet noemen, want ik had een diagnose volgens de GGZ.
Er worden bij voorbaat medicijnen uitgedeeld en er wordt, zeker op de gesloten afdeling, bij voorbaat en bij voorkeur gesepareerd. Ook ik belandde in de isoleercel, ik was toen drie dagen op de gesloten afdeling.
Maar ik weet nu nog steeds niet waarom ik in de cel kwam?
Was het omdat ik de eetkamer binnen kwam lopen, die Tweede Paasdag 9 april 2007? Of was het omdat ik mijn man had overleefd? Hij was in mijn armen gestorven na een heel zwaar ziekbed van alvleesklierkanker? Of was het omdat ik de nacht ervoor wakker was geworden van het lawaai op de gang? Middenin de nacht klopten mensen tegen muren, omdat ze opgesloten zaten in isoleercellen. Overdag waren de rolgordijnen van de cellen naar beneden, 's nachts ook, maar dan werden er lampen van 150 Watt boven de bedden van mensen aangedaan. Geen mens die naar je omkijkt, moederziel alleen, zonder enige hulp aan het overleven.
Mensen worden opgesloten in de cellen omdat ze op deze afdeling zijn opgenomen, zonder dat er nog reëel gekeken en geluisterd wordt naar de mens.
Het is heel schrijnend wat er gebeurd in de psychiatrische ziekenhuizen in Nederland. Mensen worden niet gestimuleerd en begeleid in het zelfstandig functioneren in de maatschappij, zij worden klein en onmondig gemaakt met medicijnen. De psychiatrie laat mensen verhospitaliseren!
De hele psychiatrie zit vol met mensen met onverwerkte rouw!
Als ik luister naar de verhalen van de mensen die er wonen haal ik het eruit.
Niet zelden komt het doordat Jeugdzorg in beeld is geweest in het jonge leven van deze mensen, jonge kinderen die al geconfronteerd worden met rouw omdat ze weggehaald worden bij hun familie!
Ik maak me erg ongerust over mijn pubers. Want net als die andere kinderen zijn zij hun hele basis kwijt en raken ze in rouw om het veilige leven dat ze tot dan toe hadden.
Rouwen kan ook om dingen die verloren zijn gegaan, een gezin dat uit een is gevallen door ingrijpende gebeurtenissen.
Jeugdzorg speelt een kwalijke rol in het geheel.
Zij maken kinderen en gezinnen kapot. Zij maken dat jonge mensen in rouw raken door ze ineens weg te halen uit hun vertrouwde omgeving.
Ik ben erg bezorgd om wat Jeugdzorg doet. Zoals bij mij zetten zij mijn kinderen tegen mij op. Jeugdzorg zegt tegen de pubers dat ik ziek ben en niet voor hen kan zorgen.
De pubers, die nog jong zijn en weinig houvast hebben geloven dat. Weten zij veel hoe het is?
Als kinderen nog jonger zijn dan zijn ze overgeleverd aan de volwassenen uit hun omgeving. Als Jeugdzorg dan in beeld komt dan is het kind zo uit zijn doen dat het niet meer weet waar het aan toe is. Als de veilige basis weggehaald wordt dan is het kind helemaal uit balans.
Een kind past zich aan aan de waarden en normen van de ouders bij wie die geboren is.
Onderzoek heeft aangetoond dat het kind het beste thuis is bij zijn ouders. Misschien heeft iemand tijdelijke hulp of sturing nodig, maar dat kan gegeven worden.
Zo heb ik voor mijn dochter en mezelf tijdelijk, privé ingehuurd, Praktisch Pedagogische Gezinsbegeleiding (PPG) met videohome training, vanaf maart 2008, ingehuurd.
Ik wilde daarmee aantonen dat ik ook best voor mijn dochter kan zorgen. Mijn opzet is gelukt!
Voor mijn verstandelijk beperkte dochter was het een drama dat ze van tehuis naar tehuis werd geplaatst. Jeugdzorg bleef ruim een jaar beweren dat "mama niet voor haar kon zorgen" ze schreef dit aan de rechter die het voldoende getoetst vond op die manier?
In juli 2008 werd mijn dochter vrij plotseling de hele zomervakantie weer thuis geplaatst.
Mijn netwerk van buren en vriendinnen waren boos en raakten lichterlijk in paniek... Hoe kon Jeugdzorg dat nu doen?
Dit netwerk is vertegenwoordigt in een Eigen Kracht Centrale (EKC) dat we in oktober 2007 hebben opgericht. Buren en vriendinnen vertegenwoordigen wat de familie nalaat te doen, namelijk af en toe belangstelling tonen en omkijken naar mijn dochter en mij.
Mijn EKC heeft het werk van Jeugdzorg overgenomen. Maar Jeugdzorg bleef richting de rechtspraak volhouden dat ik niet voor mijn kinderen kon zorgen. Ik moest in juli 2008 weer voor een jaar Onder Toezicht (OTS). Jeugdzorg had geen vertrouwen in mijn EKC, zo leek het. De andere kinderen bleven daarom ook weg, terwijl mijn verstandelijk beperkte dochter vanaf juli 2008 weer volledig thuis woont. Een keer in de 14 dagen gaat ze een weekend logeren waardoor ik mijn handen vrij heb om andere dingen te ondernemen.
Jeugdzorg moet bij de ouders kijken hoe het een en ander opgelost kan worden!!! Maar medewerkers van Jeugdzorg zijn daar helemaal niet bekwaam voor!
Zij hebben geen pedagogisch achtergrond!
Als ouders het tijdelijk niet aan kunnen dan lijkt het me goed dat Jeugdzorg daar een oplossing voor zoekt binnen het netwerk. Waardoor mensen het redden.
Jeugdzorg ziet alleen de dingen die niet goed gaan. Ze staat heel negatief tegenover de ouders die onder hen gesteld zijn.
Pubers zetten zich af tegen hun ouders, vooral dochters tegen hun alleenstaande moeder, en ze krijgen gelijk van de GGZ en Jeugdzorg.
Kinderen worden direct uit huis geplaatst en de ouder komt ondertoezicht komen te staan, van wie? Waar kijken ze naar? Laten buren, vrienden en bekenden meekijken als het dan werkelijk niet goed zou gaan. De OTS zoals Jeugdzorg die uitvoert houdt niets in, ze kijken nergens naar en hebben hun oordeel bij voorbaat al klaar.
Wat zegt Jeugdzorg tegen de kinderen? Dat hun moeder ziek is in mijn geval en niet voor hen kan zorgen.
Jeugdzorg en de GGZ zullen echt hun handen niet uit hun mouwen steken als het om hulpverlening in de thuissituatie gaat.
Jeugdzorg keek niet eens naar wat het kind kan en wie de moeder werkelijk is. Jeugdzorg handelt vanuit dogma's: de ouders van het kind, die zijn slecht en moeten terecht gewezen worden op hun fouten en te kortkomingen.
Door iedere keer hetzelfde te herhalen, dat je het als moeder niet alleen kunt, dat je ziek bent, dan gaan ouders het vanzelf geloven dat ze het niet goed doen.
De pleegouders van het kind krijgen daarentegen een compliment dat ze zo goed voor het kind zorgen.
Tegen de echte ouders wordt gezegd dat ze niet goed kunnen opvoeden, dat hun kind niet goed verzorgd is. Dat ze geen inzicht hebben in wat goed is voor hun kind en dat ze niet weten wat het kind werkelijk wil.
Ik spreek uit ervaring, mijn gezinsvoogdes zei dat steeds.
Aan de kinderrechter rapporteert de gezinsvoogdes dat moeder het niet aankan vanwege haar psychiatrische problematiek. Dat moeder zich niet aan de afspraken houdt.
De afspraken zijn vaag en ik hield me er bovendien aan!
In mijn geval denken de kinderen dat het beter is dat ze mij niet zien en spreken omdat ik ziek ben. Ik heb een enge ziekte omdat psychische ziekten niet te zien zijn.
De kinderen en de gezinnen waar ze wonen krijgen overal gelijk in krijgen, er wordt niet meer reëel met hen gepraat.
Terwijl ik altijd een goede moeder ben geweest, werd ik afgekeurd door hulpverleners die niet helpen!
Vanaf oktober 2007 had ik een andere psychiater. Daar heb ik een test gemaakt en de gestelde diagnoses en daarmee de prognoses van het psychiatrisch ziekenhuis zijn niet bevestigd!
De testen zijn na gekeken door een aantal psychologen en tot op heden is er geen sprake van borderline. Met deze diagnose ben ik ontslagen uit de psychiatrie.
De psychiater heeft mij ook niet manisch of depressief gezien in de jaren die ik nu bij hem kwam.
Dat ik verdriet heb en dat ik het moeilijk heb, dat erkende hij wel. Hij noemt het rouwverwerking.
De GGZ instelling heeft mij gekleineerd, met diagnoses en prognoses en opgesloten in de sepaarcel. De kinderen kregen te horen dat ik opgesloten werd om de cel vanwege.....
Ik zie deze manier van handelen van de GGZ instelling, het psychiatrisch ziekenhuis, als mensenhandel.
Jeugdzorg zorgt voor de kinderhandel, want mensen verdienen geld met mijn goed opgevoede kinderen.
Mijn man was arts, hij is overleden in september 2006, en ik kom uit het Speciaal Onderwijs.
Door het ingrijpen van de GGZ en Jeugdzorg/kinderbescherming ben ik mijn kinderen kwijt geraakt.
De GGZ heeft mij willekeurige diagnoses en prognoses gegeven en Jeugdzorg is met mijn kinderen op de loop gegaan.
Met dit verhaal hoop ik dat er inzicht komt. Door dit inzicht moet het gaan veranderen in de GGZ en bij Jeugdzorg omdat het niet goed is voor kinderen en hun ouders.
Want het is niet goed zoals het nu ook bij mij, geregeld is. Mijn kinderen kunnen later erg veel last van de huidige situatie krijgen, omdat hun rouwverwerking verstoord is.
door Frederika Veenbrink
e-mail: f.veenbrink@hotmail.com
Medisch Tuchtcollege,
De voorzitter, een vrouw, die de zaak in vooronderzoek heeft stelde goede gerichte vragen, maar ik had het gevoel dat ze er misschien niets mee gaat doen?
Ze luisterde allereerst naar de psychiater die 'nergens vanaf wist'; Zo wist ze niet hoe het kon dat ik met IBS opgenomen ben? Terwijl zij wel terdege op 4 april 2007 de Riagg crisisdienst heeft ingelicht en heeft gezorgd dat de huisarts en de Riagg crisisdienst de volgende dag bij mij achterom (huisvrede breuk) kwamen om mij uiteindelijk met geweld tegen de grond te drukken. Zonder dat ik verder nog een psychiater heb gezien of gesproken.
Om me door de politie uit huis te laten halen.
Het is zo duidelijk als wat de psychiater de Riagg ingefluisterd heeft met diagnoses en prognoses, met "zorgen over de thuissituatie" die niet gebaseerd zijn op feiten.
Ze heeft er volgens eigen zeggen er niet voor gezorgd heeft dat ik met IBS opgenomen werd, maar dat "anderen" dat hebben geregeld.
De IBS werd op vrijdag 6 april 2007 door een andere psychiater uitgeschreven terwijl ik opgesloten was achter de gesloten deuren.
Maar ik was op 4 april 2007 bij haar opgesprek geweest nadat ik geïntimideerd werd door haar verzoek om te komen samen met de huisarts.
Toen heeft zij niet geluisterd naar mijn zwijgen.
Ze luisterde toen alleen naar de huisarts, en die "maakte zich zorgen over de thuissituatie".
De psychiater heeft daar niets op ingezet bij mij thuis, maar wel "een zo geheten voormelding gedaan bij de Riagg crisisdienst, iets wat gebruikelijk is binnen volgens haar binnen de instelling".
Ik heb gezegd dat de volgende dag er geen psychiater in mijn thuissituatie is geweest en dat ik haar heb horen zeggen dat ze er een IBS achter zou zetten toen ik het gesprek uitliep op 4 april 2007. Terwijl ik recht heb om te zwijgen en terwijl ik mijn zonnebril op had. Tenslotte was ik onder dwang bij haar op gesprek gekomen.
Dat de IBS op 6 april door een andere arts werd uitgeschreven is waar, maar het komt doordat Plinsinga ervoor gezorgd heeft dat ik door de politie uit mijn huis gehaald kon worden, omdat ze onvoldoende zorg wenste te geven.
Gelukkig kon en moest ik toen vooraf wel zelfstandig zorg inhuren van rouwverwerking die me wel geholpen heeft.
Mijn drie normaal begaafde kinderen zijn helemaal op het verkeerde been gezet op deze manier. Mijn verstandelijk beperkte dochter woont weer thuis.
Er zijn veel psychiatrisch patiënten die hun familieleden kwijt zijn, op grond van voorlichting over diagnoses en prognoses die gelabeld worden aan rouwgedrag.
Over rouwverwerking had ik diverse bijlagen toegevoegd, waardoor de rechters straks huiswerk hebben.
Ik hoop dat ze leren van mijn situatie en dat de psychiaters niet zomaar uit kunnen blijven gaan van diagnoses en prognoses.
Ik wil dat bekend wordt dat de hele GGz vol zit met mensen van wie de rouw en verliesverwerking niet erkend is.
Ik moest ook even huilen om de harde woorden die de psychiater sprak.
Ik heb gevraagd of de kinderen andere voorlichting kunnen krijgen over mijn vermeende diagnoses en prognoses, vooral omdat het allemaal onzin is waarop gehandeld is in mijn rouw en verliessituatie.
De psychiater kwam met advocaat.
Ik heb genoemd dat dit een zwakte bod is omdat je als je naar eer en geweten werkt als arts geen advocaat nodig hebt. {tegen jullie, wat kost dat de gemeenschap? Een advocaat inhuren voor iets wat zij verzaakt heeft te doen!
De tijd van spanning breekt nu aan, het wachten op de uitslag.
De voorzitter wist niet of het bij het Medisch Tuchtcollege voor kan komen.
Dus we waren bij elkaar voor spek en bonen? Hoe is het mogelijk?
Is er dan nooit eerder een psychiatrisch patiënt zover gegaan om zijn/haar recht aan te vechten?
Of worden ze allemaal afgewimpeld op die manier, waardoor de rechtspraak hun onrecht kunnen doen blijven gelden.
De voorzitter wist me trouwens te herinneren.
In het kader van mijn mans zware ziekbed en de slechte voorlichting daaromtrent, had ik eerder het Medisch Tuchtcollege benaderd, ze zei dat ze het zich herinnerde.. best fijn, en de psychiater keek toch!
Ik vertel het nu aan jullie en ik weet dat het nu op een of meerder websites gezet kan gaan worden!
Mensen, er "rommelt" veel, alleen zijn de betonnen muren, beton blokken van de rechtspraak niet zomaar om.
Volgens mij moet er vanuit de basis fundering gewerkt worden om het zaakje om te krijgen.
Bijvoorbeeld door artsen anders op te leiden, of voorlichting te geven over hetgeen wat er speelt in de GGz.
Ik had 23 bijlagen.
Eigenlijk kwam ik bijna niet aan het woord en ging het heel anders dan dat ik verwacht had.
Nogmaals, als de tijd er nu nog niet klaar voor is, dan zal die nog gaan komen.
Steeds minder mensen zullen tolerant zijn aan de manier van werken die de GGz voorstaat te doen, met al hun intimidatie en gemenigheden.
Steeds meer mensen zullen geïnformeerd raken over de manier van werken achter de gesloten deuren, dat kan niet anders.
De rechtspraak komt ook in het nieuws, het deugd vaak niet.
Dus ik stel me er nu maar niet teveel van voor.
Psychiatrie en haar machtsblok vol onbegrip zullen eens omgaan, zoals de Twintowers ook omgegaan zijn.
Zoals zoveel aan het licht komt over onrechtvaardigheden die achter de muren van instituten plaatsvinden, zoals ook in de RK kerk.
Liefs en een warme groet,
Frederika
Een psychiater is naast alle gespecialiseerde kennis over de ziel gespecialiseerd in het stellen van diagnoses en prognoses.
Deze worden gesteld om aan de collega's onderling inzicht in "het ziekte proces van de patiënt" te geven. Zo hebben wij ervaren.
Mijn man had een goede kijk op de zaak, maar hij haalde bakzeil toen hij zijn collega's, de gevestigde psychiaters, kritisch bevroeg. Hij kreeg geen begrip van zijn gespecialiseerde collega's: Ik werd gelabeld tot Manisch Depressief en na de volgende opname met mishandelingen kreeg ik als extra diagnose Borderline. Terwijl ik duidelijk zeer angstig, of wel Psychotisch was, ten gevolge van mijn vele bijna doodervaringen (BDE's) in mijn jeugd. Ik had zeker drie BDE's als jeugdige onder de 20 jaar overleefd.
Met mijn doodsangsten is niets gedaan door de psychiatrische ziekenhuizen die ik bezocht.
Er werd niet naar de waarheid geluisterd die mijn ziel draagt, maar ik werd direct eenzaam opgesloten in de isoleercel van het ziekenhuis en daarbij ziek gemaakt met medicatie, met alle gevolgen van dien.
Het lijkt gemakkelijk wat collega's van psychiatrische ziekenhuizen doen, maar de tijd heeft ons geleerd dat het een eeuwige kringloop van problemen, en zeer veel zelfmoorden, geeft.
Allereerst is het belangrijk dat het verhaal van de mens en diens BDE's, erkend worden. Een BDE is een unieke eigen sensatie. Schokkende ervaringen, BDE's op jeugdige leeftijd, geven soms een negatief beangstigend gevoel. Op oudere leeftijd is het te benoemen met woorden.
Verdrinkingsnood, bijna doodbloeden, uithuisplaatsingen, in ziekenhuisquarantaine, eenzame opsluiting, dus beangstigende en beklemmende ervaringen waarin de mens geen eigen keus had, maar overgeleverd was aan de willekeur van het lot...Op die manier lopen mensen een BDE op.
Je kunt het ook een verlieservaring noemen. Omdat de mens anders werd door deze ervaring, dus een stuk van zichzelf verloor.
Een geringe laesie in het Limbisch Systeem, in de orbitofrontale cortex, is het gevolg.
De herinnering aan deze ervaring heeft gevolgen voor het gedrag van dat mens. Verlaatverdriet is het gevolg als er onvoldoende begrip was uit de omgeving.
EMDR biedt geregeld een oplossing. Maar ook de veiligheid, het vertrouwen en het begrip in gesprek met de ander kan genezend werken.
Alle psychiatrische ziekenhuizen zitten vol mensen van wie de verliesverwerking, met het verdriet, niet erkend is. Het is heel vaak het gevolg van een BDE op jonge leeftijd.
Bij deze psychiatrische ontsporingen worden de bijzondere ervaringen opgeslagen als beangstigend. Van daaruit krijgen mensen angst- en paniekaanvallen, ook wel psychosen genoemd. Bijna altijd beginnen de aanvallen met hyperventilatie.
Mijn ervaring leert me dat in psychiatrische ziekenhuizen deze ervaringen worden versterkt door de beangstigende onveiligheid die het verplegend personeel en de psychiaters aan hun patiënten bieden.
Zonder enig begrip voor de dood van mijn man kreeg ik ziekmakende medicatie en werd ik in de isoleercel gestopt en zodoende begriploos mishandelt. Het was een halfjaar na de dood van mijn man in 2007. Ik moest er eigenlijk zeer angstig en dus extra ziek van worden!
Mijn drie normaal begaafde pubers werden voorgelicht over de vermeende diagnoses en prognoses door de GGz instelling en de RIAGG.
Jeugdzorg heeft dezelfde voorlichting gekregen en mijn pubers uithuis geplaatst.
Het gebeurde, achteraf, tegen beter weten in, want mijn verstandelijk beperkte dochter, van 18 jaar, met haar lage IQ kwam na anderhalf jaar "na mijn bewijzen van goed gedrag" weer thuis volledig thuis wonen.
Ziek gemaakt met diagnoses en prognoses, veel artsen en psychiaters weten dat eigenlijk wel, maar stoppen het weg onder hun beroepsgeheim.
Mensen die de bijzondere ervaring van het BDE als liefdevol mogen onthouden en geen angst kregen door de herinnering worden vaak spiritueel, of wel extra gevoelig voor indrukken en gedragen van andere mensen.
Zodra mensen problemen hebben, die leiden tot contact met een psychiater, dan is deze ervaring terug te voeren tot ons geboorte trauma, welk elk mens ten deel is gevallen.
Omdat we allemaal een stil verlangen kunnen krijgen, na die BDE ervaringen, naar de eeuwige geborgenheid en bevrijding van die het universum ons beloofde op dat moment.
Ik weet zeker dat Evert Revers daarom op 24 november 2009, vertrokken is naar het universum, hij vond dat zijn ziel niet bij de goede ouders was geboren. Evert was koste wat kost in leven gehouden als baby en maakte nu zelf de keuze om te vertrekken, op 32 jarige leeftijd, vooral omdat er niet geluisterd werd in de psychiatrie, en omdat hij ziek gemaakt werd met medicatie, Haldol, die hij kreeg van de psychiater. Daarbij had hij veel last van de achterlijke regels die golden in de psychiatrie.
Haldol wordt gegeven door psychiaters zodra ze uitgekeken zijn op de patiënt en waarbij ze vinden dat hun patiënt beland is in zijn eindstadium, namelijk Schizofrenie, (=verzonnen) waarna de patiënt, met al die ziekmakende onveilige gevoelens door de medicatie in zijn lijf vanzelf een keer zelfmoord pleegt.
In psychiatrische ziekenhuizen verblijven veel mensen die diagnoses krijgen naar aanleiding van de medicatie die zij slikken.
Zo koos mijn man toen Lithium, en kreeg ik de diagnose Manisch Depressief. Ik moest met ziekmakende medicatie naar huis, anders mocht ik niet naar huis werd ons verteld.
Daarmee kan ik aantonen dat diagnoses worden gesteld naar aanleiding van de ziekmakende en verslavende medicatie die mensen voorgeschreven krijgen, na mishandelingen in de isoleercel van het psychiatrisch ziekenhuis.
Een psychiater zal geneigd om mij Schizofreen, of Manisch Depressief, of Borderline, of Psychotisch te verklaren! Want daarmee zouden ze hun macht kunnen houden.
Maar nergens in mijn hele gedrag en emoties is het aantoonbaar, dus zijn het flut diagnoses die mij en geen enkel ander mens verder helpen bij de genezing van de beangstigde ziel.
En dan komen we op de universele, respectvolle zorg met aandacht en liefde die maken dat mensen kunnen genezen. Waarbij goede zorg voor de medemens de angst doet verdwijnen.
Psychiaters hebben ook angst voor verlies van aanzien, verlies van status, verlies van geloofwaardigheid. Hier hebben veel medische specialisten last van.
Uiteindelijk is angst voor het niet gezien en gehoord worden door anderen, angst voor onbegrip.
Laat ik een ding duidelijk zeggen, onze samenleving is er aan toe dat specialisten toe gaan geven dat ze het eigenlijk niet weten (dit gebeurd nu al).
We leven allemaal met het verlies van ons bestaansrecht!
Psychiaters zullen zichzelf niet veel langer staande kunnen blijven houden, omdat het voor steeds meer mensen duidelijk is dat het niet deugd wat er in de GGz en in psychiatrische ziekenhuizen gebeurd. Ik ben zeer ernstig mishandeld door psychiaters, en hun verziekte, achterhaalde werkmethodes.
Eens zal het allemaal zal veranderen, ten goede van de mensen die nu nog hospitaliseren, ziek gemaakt worden met medicatie en traumatische behandelingen, volslagen onbegrip krijgen, waarbij ze vernederd en gekleineerd worden, waardoor ze verworden tot psychiatrisch patiënt.
De psychiatrische patiënt, die uiteindelijk nog maar een keus heeft, namelijk de keuze van de eeuwige bevrijding die het universum hen had laten zien tijdens een van diens BDE's.
Ik kan het weten, want ik ben vaak genoeg bijna dood geweest en ik praat nog steeds met psychiatrische patiënten.
De meest traumatische BDE's, heb ik net als velen, beleefd in de isoleercel van de psychiatrische ziekenhuizen waar ik na mijn 25e jaar mee te maken heb gekregen.
Ik wil er nooit meer in terecht komen.
Dit is allemaal het gevolg van het volslagen onbegrip dat de psychiater en de huisarts mij hebben getoond tijdens het verliesproces dat mijn man en ik aangingen toen hij afscheid moest nemen van mij en onze vier kinderen in verband met zijn zware ziekbed en zijn naderende dood.
Mijn allerliefste man stierf op 63 jarige leeftijd na een heel zwaar ziekbed aan alvleesklierkanker, mij en onze vier pubers met grote bezorgdheid achterlatend, juist omdat het psychiatrisch ziekenhuis met volslagen onbegrip al die jaren met mij en mijn man was omgegaan.
Omdat psychiaters in psychiatrische ziekenhuizen geen begrip tonen voor rouwverwerking, verlaatverdriet, of bijna dood ervaringen.
Psychiaters gaan uit van hun ziekmakende diagnoses en prognoses en maken mij als patiënt bij voorbaat kansloos en toonden totaal geen begrip en inlevend gevoel voor de verliesverwerking die mij en mijn kinderen ten deel is gevallen. De verlies- en rouwverwerking werd hierbij volslagen genegeerd door het psychiatrisch ziekenhuis en aangetekend als diagnose.
Mijn kinderen zijn doordat ik gedwongen opname werd opgenomen in het psychiatrisch ziekenhuis getraumatiseerd met zeer ernstig belastende uitspraken van deskundige afgestudeerde psychiaters over vermeende diagnoses en prognoses. Ze laten nu niets meer van zichzelf zien of horen.
Psychiaters lieten mij isoleren, van deze wereld wegspuiten en geen eten geven en onvoldoende drinken, waardoor ik mijn eigen urine moest gaan drinken om te overleven.
Ik wens dat het op een andere, humane manier opgelost wordt in psychiatrische ziekenhuizen.
En zo moeilijk is dat helemaal niet!
Dankzij eigen toedoen, met behulp van buren en vriendinnen die ik doormiddel van een Eigen Kracht Centrale bij elkaar heb gebracht, kwam ik weer thuis wonen en raakte ik later de psychiatrische begeleiding weer kwijt en heb ik het voor elkaar gekregen om mijn verstandelijk beperkte dochter weer bij mij thuis te laten wonen.
Doordat ik drie maanden opgenomen was, een halfjaar na de dood van mijn man, heb ik verschillende mensen in het psychiatrisch ziekenhuis leren kennen.
Nu na drie jaar ga ik nog steeds met patiënten om, waardoor mijn kennis en kijk op mensen met psychische problematiek getest heb en bevestigd heb gekregen.
Door mensen op te nemen in een psychiatrisch ziekenhuis worden zij extra getraumatiseerd door de behandeling van de psychiater die vol onbegrip met hen omgaat.
Iemand met psychische problemen kan niet goed aarden, zeg maar wennen aan het leven op aarde.
De problemen komen voort uit het geboorte trauma wat ons allen, elke mens die op aarde leeft, ten deel is gevallen.
Onbegrepen psychische problemen zijn terug te brengen tot heel vroeg in de bewustwording van het mens dat geboren is.
Door alle nieuwe levensindrukken kan een mens zich soms niet herinneren dat er iets verdrietigs of beangstigends is gebeurd tijdens of direct na de geboorte.
Als er tijdens de zwangerschap van de moeder iets beangstigends plaats vindt dan kan een jong mens ook problemen krijgen in gedrag of gevoel.
Psychische problemen ontstaan geregeld na een zware bevalling, waardoor dat mens tijdens de geboorte al een bijna doodervaring (BDE) heeft gehad.
Er ontstond zodoende een onveilige hechting, namelijk een hechting waarbij angst een grote rol speelt.
Iemand krijgt angsten of andere problemen in gedrag of gevoel doordat deze de individuele ervaringen niet goed kan verwerken, want naast de onveilig gevoelens krijgt de baby ook veel andere positieve ervaringen te verwerken.
Het schijnt zo te zijn dat baby's tijdens de weg door het baringskanaal en binnen het eerste uur na de geboorte, een programma opmaken voor de rest van hun leven.
Vandaar dat iemand denkt dat hij geen bestaansrecht zou hebben... Maar ook al was de bevalling zwaar, jouw ziel koos voor de zware weg op aarde.
Hoeveel zielen van baby's overlijden niet tijdens of direct na de geboorte? Hun zware weg eindigt in de keus van die ziel om weer terug te gaan naar het eeuwige licht waar deze vandaan kwam.
Onze ziel is ooit ergens in het niets geboren en Freud had het over het terug verlangen naar de moederschoot.
Als BDE-er kan ik zeggen dat het een verlangen is naar de eeuwige geborgenheid die in het universum alom is.
In mijn optiek is elk mens verantwoordelijk voor zijn eigen doen, denken en handelen, ook voor zijn eigen geluk en voor zichzelf.
De twijfel die ons ten deel is gevallen komt bijna altijd voort na de zware bevalling en de stille belofte die onze moeders ons deden tijdens de zwangerschap.
Psychiaters weten het vaak wel en de goeden zullen net zolang zoeken totdat het antwoord gevonden is.
Mensen die niet goed geaard zijn, voelen zich onvoldoende welkom op aarde, doordat er op het eerste moment na de geboorte onvoldoende veiligheid geboden kon worden door de moeder en mensen die het kind al had ervaren voor de geboorte. Waardoor de baby (jij of ik) een eenzame (en daardoor angstige) ziel wordt op aarde.
De nieuwe leefomgeving door je geboorte hier op aarde, omstanders en de jonge moeder moeten veiligheid bieden aan de jonge afhankelijke ziel, de baby die geboren werd.
Als de omstanders door onwetendheid en de jonge moeder door de zware bevalling, dus door onmacht, geen veiligheid bieden dan ontwikkelt de baby onzekere gevoelens en angsten, tijdens de geboorte en de eerste dagen daarna.
Over PPD-Nos en andere gedragsproblematiek bij jeugdigen kan ik schrijven dat tijdens de zwangerschap de vrucht in de moederschoot beïnvloed wordt door onrustige,beangstigende invloeden van buitenaf, met de bijbehorende gevoelens waardoor de vrucht onvoldoende veiligheid ervaart tijdens de groei tot de ziel die in veiligheid geboren moet worden!
Een moeder die zich rustig en veilig weet en voelt tijdens de zwangerschap kan een gunstige invloed hebben op en na de geboorte van haar kind.
Schuldgevoelens en de gevoelens van onzekerheid bij moeder en/of kind kunnen een rol blijven spelen in het ontwikkelen van angsten.
Namelijk de angst om te moeten verliezen, die voortkomt uit de liefde en door het willen houden/ het hebben van datgene voor wat men vreest te verliezen.
Je kunt uiteindelijk stellen dat de levensangst van volwassenen voortkomt uit de angst om (zomaar bijna) dood te gaan, waardoor je dus je leven moet verliezen...
Tegen jonge mensen en volwassenen die psychische problemen hebben, zoals angsten, depressies of andere psychische problemen kan ik zeggen:
Jij zelf ben degene die moet aarden. Jij bent de enige die tegen je eigen spiegelbeeld kan zeggen dat het fijn is dat je er bent.
Als ouder van een kind met gedragsproblemen of psychische problemen zeg ik: geef je kind welgemeende, verdiende complimentjes, waardoor het zelfvertrouwen van je kind groeit.
Als je inmiddels volwassen en zelfstandig bent is het goed dat je weet dat je vriendelijk voor jezelf mag zijn en je jezelf op tijd een complimentje geeft.
Jij bent de moeite waard is om er te zijn; allereerst voor zichzelf en zo mogelijk voor een ander.
Zo word de mens uiteindelijk de onafhankelijk ziel die zijn eigen weg op aarde kan vervolgen.
Toen ik op de opleiding voor onderwijzeres zat vertelde onze psychologie leraar dat mensen soms stemmen horen. "De stemmen bestaan niet. Het zijn vaak eigen gedachten."
Hij vertelde het op het juiste moment, ik had nog geen stemmen maar doordat ik zo gesloten was "overlegde" ik met mezelf, wat het beste was en hoe ik het die dag wilde doen.
Bewust koos ik ervoor om dagen geen woord te spreken, mijn familie werkte me overal in tegen, wat ik ook zei werd tegen me gebruikt, dus zweeg ik, ook op school.
Ik heb er mijn levenlang wat gehad aan de uitspraak van onze psychologie leraar!
Een psychiater zou dat ook kunnen zeggen tegen zijn patiënt.
Ik voel me kwetsbaar en zwak. Psychiaters altijd met hun diagnoses.
Ik heb verdriet en snap de dwang niet die psychiaters hanteren door mensen diagnoses te geven.
Ze maken mensen ziek met pillen, maar wat heb je eraan?
Kijk eens wat psychiaters met mijn gezin hebben gedaan? Verlies op verlies is hier gecreëerd, ik ben bang... komt dit ooit nog wel goed?
Ik was shock toen ik op gesprek moest bij de psychiater. Ik ben ontzettend bang voor haar.
Ik voelde me lichamelijk bedreigd. De wereld kwam niet helemaal meer binnen. Ik kreeg een black out en voelde me geïntimideerd en ernstig onder druk gezet door de huisarts en de psychiater.
Het restje leven dat ik nog in me had na het overlijden van mijn man liep gevaar!
De kinderen begonnen zich vreemd, ongrijpbaar te gedragen. Het leek erop dat ik de grip op mijn situatie begon te verliezen. Ik raakte nog meer in shock toen de huisarts me intimiderend begon toe te spreken dat ik mee moest naar de psychiater, ik begreep er niets van! Dit kon niet waar zijn! Opeens was ik werkelijk bij de psychiater? Ik kon mijn ogen niet geloven, deed mijn zonnebril op en af, zat ze daar echt? Ik kon het niet bevatten, hoe was het mogelijk dat ik bij haar "op gesprek" was? Ik heb niets gezegd, en luisterde naar de rouwliedjes op mijn mp3-speler.
Ik voelde me zeer ernstig bedreigd, ze had me al eerder naar mijn leven gestaan door me op te sluiten en van de wereld te spuiten.
Later thuis huilde ik en heb ik een vriend en ook een vriendin gebeld omdat ik het niet snapte.
De vriend luisterde goed en begreep het ook niet, we zouden de volgende dag weer bellen.
Op het advies van de vriendin ging ik met thee met melk en honing op bed, omdat ik zoveel buikpijn had, niet wetende welk groot onheilslot me te wachten stond. Opnieuw krijg koude handen en voeten omdat ik toen zo bang was.
Ik heb de eenzame opsluiting en vernederingen overleefd, maar daar is nu ook alles mee gezegd.
Soms is het leven bijna onleefbaar zonder man en zonder kinderen, en met een zorgvragende dochter die ook verdriet heeft over al het verdriet dat ons aangedaan wordt op deze manier. Het voelt alsof de psychiatrische instelling ongenaakbaar is en mij blijft straffen door mijn kinderen zo fout te hebben voorgelicht, waardoor ze niet thuis komen.
Ik voel me bedreigd in mijn bestaansrecht, juist omdat ik fulltime moeder was. Het lijkt alsof ik een wandelende diagnose ben en dat er gevaar van mij uitgaat, alleen maar omdat ik besta.
Ik weet dat iemand zelf zijn eigen grootste vijand is: Doordat je jezelf niet geaccepteerd hebt om wie je bent, waardoor je zeer negatief tegenover jezelf en andere mensen wordt.
Andere mensen zijn altijd de spiegel van jouw ziel.
Mensen die bang zijn voor andere mensen zijn eigenlijk bang voor zichzelf en hun eigen gevoelens.
Steeds meer mensen weten dat het niet deugd wat psychiaters bewerken bij mensen.
Ik ben en was in rouw, en ik had het moeilijk om mijn leven weer op orde te krijgen.
Dat is tegen me gebruikt als diagnose. Nu is het erger gemaakt doordat er niet geluisterd werd door de psychiater. Als ik ergens bang voor ben dan is het voor de macht die psychiaters mogen hanteren om mij tot hun patiënt te maken.
En die stemmen in mijn hoofd?
Die zijn allang met de noorderzon vertrokken, naar afgelegen gebieden.
De laatste tijd zoek ik ze af en toe op, omdat het veel te lang heeft geduurd voordat een van de kinderen teruggekomen is.
Maar ik heb recht om op mijn eigen manier mijn verlies te verwerken en alles is beter dan met een psychiater in de buurt die me veroordeeld met diagnoses en ziek maakt met isolatie en medicatie.
Groet Frederika
Een psychiater is naast alle gespecialiseerde kennis over de ziel gespecialiseerd in het stellen van diagnoses en prognoses.
Deze worden gesteld om aan de collega's onderling inzicht in "het ziekte proces van de patiënt" te geven. Zo hebben wij ervaren.
Mijn man had een goede kijk op de zaak, maar hij haalde bakzeil toen hij zijn collega's, de gevestigde psychiaters, kritisch bevroeg. Hij kreeg geen begrip van zijn gespecialiseerde collega's: Ik werd gelabeld tot Manisch Depressief en na de volgende opname met mishandelingen kreeg ik als extra diagnose Borderline. Terwijl ik duidelijk zeer angstig, of wel Psychotisch was, ten gevolge van mijn vele bijna doodervaringen (BDE's) in mijn jeugd. Ik had zeker drie BDE's als jeugdige onder de 20 jaar overleefd.
Met mijn doodsangsten is niets gedaan door de psychiatrische ziekenhuizen die ik bezocht.
Er werd niet naar de waarheid geluisterd die mijn ziel draagt, maar ik werd direct eenzaam opgesloten in de isoleercel van het ziekenhuis en daarbij ziek gemaakt met medicatie, met alle gevolgen van dien.
Het lijkt gemakkelijk wat collega's van psychiatrische ziekenhuizen doen, maar de tijd heeft ons geleerd dat het een eeuwige kringloop van problemen, en zeer veel zelfmoorden, geeft.
Allereerst is het belangrijk dat het verhaal van de mens en diens BDE's, erkend worden. Een BDE is een unieke eigen sensatie. Schokkende ervaringen, BDE's op jeugdige leeftijd, geven soms een negatief beangstigend gevoel. Op oudere leeftijd is het te benoemen met woorden.
Verdrinkingsnood, bijna doodbloeden, uithuisplaatsingen, in ziekenhuisquarantaine, eenzame opsluiting, dus beangstigende en beklemmende ervaringen waarin de mens geen eigen keus had, maar overgeleverd was aan de willekeur van het lot...Op die manier lopen mensen een BDE op.
Je kunt het ook een verlieservaring noemen. Omdat de mens anders werd door deze ervaring, dus een stuk van zichzelf verloor.
Een geringe laesie in het Limbisch Systeem, in de orbitofrontale cortex, is het gevolg.
De herinnering aan deze ervaring heeft gevolgen voor het gedrag van dat mens. Verlaatverdriet is het gevolg als er onvoldoende begrip was uit de omgeving.
EMDR biedt geregeld een oplossing. Maar ook de veiligheid, het vertrouwen en het begrip in gesprek met de ander kan genezend werken.
Alle psychiatrische ziekenhuizen zitten vol mensen van wie de verliesverwerking, met het verdriet, niet erkend is. Het is heel vaak het gevolg van een BDE op jonge leeftijd.
Bij deze psychiatrische ontsporingen worden de bijzondere ervaringen opgeslagen als beangstigend. Van daaruit krijgen mensen angst- en paniekaanvallen, ook wel psychosen genoemd. Bijna altijd beginnen de aanvallen met hyperventilatie.
Mijn ervaring leert me dat in psychiatrische ziekenhuizen deze ervaringen worden versterkt door de beangstigende onveiligheid die het verplegend personeel en de psychiaters aan hun patiënten bieden.
Zonder enig begrip voor de dood van mijn man kreeg ik ziekmakende medicatie en werd ik in de isoleercel gestopt en zodoende begriploos mishandelt. Het was een halfjaar na de dood van mijn man in 2007. Ik moest er eigenlijk zeer angstig en dus extra ziek van worden!
Mijn drie normaal begaafde pubers werden voorgelicht over de vermeende diagnoses en prognoses door de GGz instelling en de RIAGG.
Jeugdzorg heeft dezelfde voorlichting gekregen en mijn pubers uithuis geplaatst.
Het gebeurde, achteraf, tegen beter weten in, want mijn verstandelijk beperkte dochter, van 18 jaar, met haar lage IQ kwam na anderhalf jaar "na mijn bewijzen van goed gedrag" weer thuis volledig thuis wonen.
Ziek gemaakt met diagnoses en prognoses, veel artsen en psychiaters weten dat eigenlijk wel, maar stoppen het weg onder hun beroepsgeheim.
Mensen die de bijzondere ervaring van het BDE als liefdevol mogen onthouden en geen angst kregen door de herinnering worden vaak spiritueel, of wel extra gevoelig voor indrukken en gedragen van andere mensen.
Zodra mensen problemen hebben, die leiden tot contact met een psychiater, dan is deze ervaring terug te voeren tot ons geboorte trauma, welk elk mens ten deel is gevallen.
Omdat we allemaal een stil verlangen kunnen krijgen, na die BDE ervaringen, naar de eeuwige geborgenheid en bevrijding van die het universum ons beloofde op dat moment.
Ik weet zeker dat Evert Revers daarom op 24 november 2009, vertrokken is naar het universum, hij vond dat zijn ziel niet bij de goede ouders was geboren. Evert was koste wat kost in leven gehouden als baby en maakte nu zelf de keuze om te vertrekken, op 32 jarige leeftijd, vooral omdat er niet geluisterd werd in de psychiatrie, en omdat hij ziek gemaakt werd met medicatie, Haldol, die hij kreeg van de psychiater. Daarbij had hij veel last van de achterlijke regels die golden in de psychiatrie.
Haldol wordt gegeven door psychiaters zodra ze uitgekeken zijn op de patiënt en waarbij ze vinden dat hun patiënt beland is in zijn eindstadium, namelijk Schizofrenie, (=verzonnen) waarna de patiënt, met al die ziekmakende onveilige gevoelens door de medicatie in zijn lijf vanzelf een keer zelfmoord pleegt.
In psychiatrische ziekenhuizen verblijven veel mensen die diagnoses krijgen naar aanleiding van de medicatie die zij slikken.
Zo koos mijn man toen Lithium, en kreeg ik de diagnose Manisch Depressief. Ik moest met ziekmakende medicatie naar huis, anders mocht ik niet naar huis werd ons verteld.
Daarmee kan ik aantonen dat diagnoses worden gesteld naar aanleiding van de ziekmakende en verslavende medicatie die mensen voorgeschreven krijgen, na mishandelingen in de isoleercel van het psychiatrisch ziekenhuis.
Een psychiater zal geneigd om mij Schizofreen, of Manisch Depressief, of Borderline, of Psychotisch te verklaren! Want daarmee zouden ze hun macht kunnen houden.
Maar nergens in mijn hele gedrag en emoties is het aantoonbaar, dus zijn het flut diagnoses die mij en geen enkel ander mens verder helpen bij de genezing van de beangstigde ziel.
En dan komen we op de universele, respectvolle zorg met aandacht en liefde die maken dat mensen kunnen genezen. Waarbij goede zorg voor de medemens de angst doet verdwijnen.
Psychiaters hebben ook angst voor verlies van aanzien, verlies van status, verlies van geloofwaardigheid. Hier hebben veel medische specialisten last van.
Uiteindelijk is angst voor het niet gezien en gehoord worden door anderen, angst voor onbegrip.
Laat ik een ding duidelijk zeggen, onze samenleving is er aan toe dat specialisten toe gaan geven dat ze het eigenlijk niet weten (dit gebeurd nu al).
We leven allemaal met het verlies van ons bestaansrecht!
Psychiaters zullen zichzelf niet veel langer staande kunnen blijven houden, omdat het voor steeds meer mensen duidelijk is dat het niet deugd wat er in de GGz en in psychiatrische ziekenhuizen gebeurd. Ik ben zeer ernstig mishandeld door psychiaters, en hun verziekte, achterhaalde werkmethodes.
Eens zal het allemaal zal veranderen, ten goede van de mensen die nu nog hospitaliseren, ziek gemaakt worden met medicatie en traumatische behandelingen, volslagen onbegrip krijgen, waarbij ze vernederd en gekleineerd worden, waardoor ze verworden tot psychiatrisch patiënt.
De psychiatrische patiënt, die uiteindelijk nog maar een keus heeft, namelijk de keuze van de eeuwige bevrijding die het universum hen had laten zien tijdens een van diens BDE's.
Ik kan het weten, want ik ben vaak genoeg bijna dood geweest en ik praat nog steeds met psychiatrische patiënten.
De meest traumatische BDE's, heb ik net als velen, beleefd in de isoleercel van de psychiatrische ziekenhuizen waar ik na mijn 25e jaar mee te maken heb gekregen.
Ik wil er nooit meer in terecht komen.
Dit is allemaal het gevolg van het volslagen onbegrip dat de psychiater en de huisarts mij hebben getoond tijdens het verliesproces dat mijn man en ik aangingen toen hij afscheid moest nemen van mij en onze vier kinderen in verband met zijn zware ziekbed en zijn naderende dood.
Mijn allerliefste man stierf op 63 jarige leeftijd na een heel zwaar ziekbed aan alvleesklierkanker, mij en onze vier pubers met grote bezorgdheid achterlatend, juist omdat het psychiatrisch ziekenhuis met volslagen onbegrip al die jaren met mij en mijn man was omgegaan.
Omdat psychiaters in psychiatrische ziekenhuizen geen begrip tonen voor rouwverwerking, verlaatverdriet, of bijna dood ervaringen.
Psychiaters gaan uit van hun ziekmakende diagnoses en prognoses en maken mij als patiënt bij voorbaat kansloos en toonden totaal geen begrip en inlevend gevoel voor de verliesverwerking die mij en mijn kinderen ten deel is gevallen. De verlies- en rouwverwerking werd hierbij volslagen genegeerd door het psychiatrisch ziekenhuis en aangetekend als diagnose.
Mijn kinderen zijn doordat ik gedwongen opname werd opgenomen in het psychiatrisch ziekenhuis getraumatiseerd met zeer ernstig belastende uitspraken van deskundige afgestudeerde psychiaters over vermeende diagnoses en prognoses. Ze laten nu niets meer van zichzelf zien of horen.
Psychiaters lieten mij isoleren, van deze wereld wegspuiten en geen eten geven en onvoldoende drinken, waardoor ik mijn eigen urine moest gaan drinken om te overleven.
Ik wens dat het op een andere, humane manier opgelost wordt in psychiatrische ziekenhuizen.
En zo moeilijk is dat helemaal niet!
Kijk dat scholen kinderen labelen heeft alles te maken met "het rugzakje" met geld dat kinderen dan krijgen. Een kind tel dan voor twee kinderen en scholen kunnen dan meer personeel aannemen.
Ik ken geen ouders die hun kinderen ziek maken met een diagnose en medicatie aan het kind geven waardoor het ziek wordt. Dit heet overigens Von Munchhausensyndroom.
Als de juf het doet dan heet het de indirecte vorm van het Munchhausensyndroom. De ouder, of in dit geval, de juf, maak het kind ziek om op die manier aandacht te vragen voor haar eigen probleem, namelijk dat zij het niet goed aankan met een te grote klas en kinderen die op niveau aandacht moeten krijgen. De werkdruk in het onderwijs is erg hoog en de fantasie van leerkrachten gaat daarmee op de loop, zeg maar dat het probleemoplossend gedrag voor de onderwijskracht zou zijn? Maar kinderen worden echt ziek gemaakt.
Zoals psychiatrische patiënten ziek worden gemaakt.
Wist je dat de meest huisartsen ook wel weten dat het niet goed is voor kinderen als deze aan de pillen moeten? Maar onderdruk van de ouders en indirect de leerkracht, schrijven ze het voor. Artsen die kinderen op die manier ziek maken hebben ook de indirecte vorm van het Munchhausensyndroom.
Het wordt hoogtijd dat het tij keert en dat mensen tot inzicht gaan komen. Kinderen en later volwassenen worden mishandeld.
Wat denk je? Dit kind is voor zijn verdere leven gelabeld en gediagnostiseerd. Het is schandalig dat er artsen zijn die zo met mensen omgaan. Maar ook hier schiet de huisarts te kort. En die schuift het weer op tijdsgebrek. Ik denk dat mensen veel te oppervlakkig leven, en door gebrek aan diepgang ontstaan de problemen.
Groet Frederika