Henk:

14 april 2009

Het is al weer een tijd geleden dat ik over mijzelf heb geschreven. We zijn zo druk geweest met diverse onderzoeken naar ADHD en Depressies en de problemathiek in de samenleving, dat we ons eigen verhaal even opzij hebben gezet. Maar door die onderzoeken kom je wel achter de feiten en beleving van je eigen leven en hoe het beter had kunnen gaan en hoe het beter kan voor iedereen.

De website Positieve Nood staat heel neutraal op internet, maar achter de schermen weten wij veel meer dan lief is. Wij proberen het op zo’n neutraal mogelijke manier te formuleren naar de samenleving dat het voor ons echt incasseren is op een pijnlijke manier. Ook is het voor mij allemaal heel duidelijk geworden waarom ik nu in dit gevoel zit van mijn leven. Het gevoel van niet meer willen leven.

Jullie hebben al wat over mijn jeugd kunnen lezen. Je hebt kunnen lezen dat ik vroeger de diagnose MBD heb gekregen omdat ik moeilijk in de hand te houden was. Ik heb diverse psychologische testen gedaan en op mijn 13e 2 jaar amfitamine geslikt, en op mijn 19e mellerette geslikt. Ook heb ik diverse psychologen en psychiaters gesproken in die tijd, en is er een hersenscan van mij gemaakt waaruit bleek dat ik een hersenbeschadiging had. Ook in mijn jeugd en pubertijd heb ik veel meegemaakt wat mij emotioneel heeft beschadigd. Op mijn 25e heb ik me zelf laten opnemen omdat het echt niet meer ging. De diagnose van die tijd was dat ik geen MBD (ADHD) had maar overgevoelig was voor kritiek. Als ik nu terug kijk naar vroeger was dat de enige psychiater die de juiste diagnose heeft gegeven. Ik vind het geen diagnose maar een karaktereigenschap waar aan gewerkt kan worden. Door het opzetten van de website en stichting positieve nood is het voor mij zeer duidelijk geworden hoe dit allemaal is ontstaan en is begonnen, en niet alleen voor mij, maar ook voor anderen. Waar ik ook achter ben gekomen is dat mijn eerste psycholoog die de eerste psychologische test heeft gedaan bij mij en met een “diagnose” kwam zich meer is gaan richten op alternatieve psychologie met als grootste stap het feit dat ze geen zaken meer doet met verzekeringen. Verzekeringen dwingen psychiaters om binnen twee weken met een diagnose te komen, anders krijgen ze geen geld uitgekeerd.

Mijn huidige situatie is dat ik nu samenleef met Tamara en haar drie kinderen. Tamara heb ik ontmoet in de psychiatrie. Zij zat daarvoor depressieve kenmerken, en later kwam er uit dat Tamara ADD had. Ik was in het begin heel sceptisch om een relatie te beginnen in zo’n situatie waar wij in zaten. Ik was bang dat het een uitvlucht voor mezelf was. Wij hebben ontzettend veel gepraat met elkaar over van alles. Zeer diepe gesprekken over onze ervaringen, gevoelens en over het leven en het leed wat wij hebben meegemaakt. Door die gesprekken zijn we heel dicht naar elkaar toe gegroeid. Het leek wel of wij onze pubertijd over deden. We waren zo verliefd (en nog steeds). Toch bleven we voorzichtig omdat wij allebei besefte dat wij weer terug in de maatschappij moesten met hun vooroordelen. “is het wel verstandig om een relatie te beginnen gezien jullie situatie”, en “kunnen jullie het wel aan ook met drie kinderen”. Die laatste was vooral voor mij bestemd. Of het wel verstandig is voor mij om meteen drie kinderen op te voeden omdat je in een zeer labiele situatie zit. Ik weet en kan uit ervaring zeggen dat dit zeer zeker niet het geval is. Het is zeker wel wennen, maar het is het overtuigend waard. Het heeft mij juist meer waarde gegeven dan ik in mijn leven heb kunnen krijgen, inclusief de liefde, het gevoel en het begrip wat ik van Tamara krijg. En weet je wat het mooiste is van haar kinderen. De jongste heeft volgens de huidige psychiatrie en maatschappij AD(H)D, en de oudste heeft ADD/NLD. Deze diagnoses zien wij alleen van een andere kant en zien het ook uit onze eigen ervaringen dat dit gewoon karakter eigenschappen zijn van ieder. En het zijn mooie karakter eigenschappen die alleen goed moeten worden begeleid door ouders en school. En niet door psychische medicatie. Want dat brengt een kind/ mens uit zijn bewustzijn. Ik spreek uit eigen ervaring. Ook zijn er mensen die daar echt wel baat bij hebben en waar het echt niet anders kan, dat zal ik zeker niet ontkennen. Maar het blijft drugs. Hoe hard het ook klinkt. Maar tegenwoordig wordt het erg snel gegeven, en heb je binnen 5 minuten de diagnose. Alleen omdat je drukker bent dan normaal, of trager dan normaal, en dat je leerproblemen hebt. Wij laten onze (ik zie ze als mijn kinderen) kinderen in hun eigenheid, en begeleiden ze in hun eigenwaarde. Wij maken alles bespreekbaar, en praten over elkaars gevoelens en luisteren naar de andere gevoelens en kijken samen naar een oplossing of we nemen een middenweg. En dat werkt……

Terugblik op mijn leven…

Als ik nu terug kijk op mijn leven met de ervaringen en gevoelens die ik nu heb is het mij allemaal zeer duidelijk geworden. En dat is voor mij erg pijnlijk. Ik heb mijzelf altijd de schuld gegeven van alles. Er is tegen mij altijd gezegd dat ik anders ben, en dat ik ziek ben. Maar nu voel en weet ik dat dat niet zo is. Ja, ik ben anders. Maar dat is iedereen. Niemand is hetzelfde. Je kan wel overeenkomsten met iemand hebben wat alleen maar mooi is, maar zeg nooit tegen je kind dat hij anders is. Dat gaat en kan een kind heel anders opvatten. Laat een kind in zijn eigenwaarde en luister naar een kind. En laat een kind vooral liefde en acceptatie ervaren, want dat zal de basis worden voor het kind.

Mijn pijnlijke ontdekking is dat ik er achter ben gekomen dat mijn ouders de “psychologisch controlerende opvoedingstijl” hanteerde. Ik heb dit al mijn hele leven zo ver ik kan terug kijken ook echt zo ervaren en gevoeld. Ik heb dit ook zo vaak proberen uit te leggen naar mijn ouders, maar die gaven er meteen een andere wending aan. Ook heb ik diverse gesprekken gehad met psychiaters en psyhologen waar mijn ouders bij zaten, en het kwam er altijd weer op neer dat ik ziek was en anders. Dus mijn schuld. Ik heb bijna vanaf me 13e het gevoel gehad dat ik in een soort coma zat waar ik alles zag en voelde hoe er met mij werd om gegaan, maar ik kon er niet op terug reageren want ik lag in coma. Dat is een gevoel wat je innerlijke sloopt. Ik kon het niet verwoorden, en ik wou me ouders en andere geen pijn doen. Want dat deed ik al zoveel werd er tegen mij gezegd. Dit was echt innerlijke kwelling. En daar heb ik nog steeds last van, want ik weet niet beter. Alleen ben ik er nu achter gekomen dat het een bestaande ” diagnose “ is. Het was voor mij aan de ene kant een opluchting voor mezelf, maar aan de andere kant vind ik het pijnlijk. Want ik had niet alleen schuld, maar mijn ouders zijn ook schuldig. Ik vind het zo moeilijk om iemand schuld te geven, en dat vind ik het pijnlijke aan deze situatie maar het is wel een feit. Als mijn opvoeding beter was begeleid had ik een ander gevoel en leven gehad. Dit was mijn basis, en daar heb ik verder op gebouwd.

Psychologisch controlerende opvoedingstijl…

Psychologisch controlerende ouders zijn kenmerkend voor ouders die hun kinderen onder druk zetten via intern controlerende strategieën. Het gaat over ouders die, in plaats van aandacht te hebben voor de wensen en noden van hun kinderen, voornamelijk gericht zijn op hun eigen standaarden en behoeften (eigenheid). Om hun persoonlijke standaarden door te drukken bij hun kinderen maken ze gebruik van manipulatieve, slinkse en vaak erg subtiele tactieken. Psychologisch controlerende ouders maken bijvoorbeeld gebruik van schuld-inductie, dit betekend dat ze appelleren aan de schuld-en schaamtegevoelens van het kind enkel op voorwaardelijke basis te aanvaarden. De boodschap die hiermee aan het kind wordt gegeven is dat de liefde van de ouders moet verdiend worden. Omgekeerd gezegd: indien het kind niet voldoet aan de wensen of normen en waarde van de ouders dreigt het de liefde van de ouders te verliezen. Talloze studies hebben aangetoond dat adolescenten (jong volwassenen) die hun ouders ervaren als psychologisch controlerend meer negatieve ontwikkelingsuitkomsten rapporteren, zoals depressieve gevoelens, angst, laag zelfwaarde gevoel, en overdreven schuldgevoelens. Deze negatieve ontwikkelingsuitkomsten worden door psychologen samengevat onder de noemer innerlijke problemen. (innerlijke kwelling). Na verloop van jaren onstaat er een wederkerige relatie tussen psychologische controle en depressie en suggereert daarmee dat ouders en adolescenten vast komen te zitten in een negatieve vicieuze cirkel van controlerend opvoeden en toenemende kwetsbaarheid voor depressie en schuldgevoel. Psychologische controle maakt adoscenten meer perfectionistisch of zelfkritisch en draagt bij tot de ontwikkeling van innerlijke problemen.

Wanneer ouders hun kinderen enkel op voorwaardelijke basis aanvaarden en beladen met schuldgevoel wanneer de ouderlijke standaarden niet gehaald worden, kinderen een gelijkaardige houding tegenover zichzelf gaan ontwikkelen: ze zullen zichzelf enkel aanvaarden wanneer ze erin slagen om hun eigen standaarden te voldoen en ze zullen zichzelf negatief beoordelen met bijtende zelfkritiek en overdreven schuldgevoel wanneer ze het gevoel hebben te falen. Met andere woorden: psychologische controle door ouders zou zich vertalen in negatief, maladaptief perfectionisme bij kinderen en adolescenten en dit zou op zijn beurt verklaren waarom adolescenten van psychologisch controlerende ouders meer negatief welbevinden ervaren.

Omdat wij met positieve nood diverse onderzoeken verrichten kwam ik ook op dit onderwerp uit. Toen ik dit las voelde en zag ik zoveel erkenning in dit stuk. Wat ik vanaf mijn 13e al voelde en ook onderbewust wist bestaat echt. Ik kon het alleen nooit uiten naar mijn ouders en zus. Ik probeerde het wel diverse malen, maar dat werd meteen weer terug gekaatst naar mij waar ik vaak agressief terug reageerde omdat ik mij niet kon uiten. Mijn ouders hadden altijd het laatste woord. Ik had weinig inbreng. Ik noemde mijn vader ook vaak “ pastoor” met al die preken van hem. Toen ik dit te lezen kwam bracht het gemengde gevoelens bij me teweeg. Aan de ene kant is dit de erkenning voor mij dat ik niet schuldig ben, maar aan de andere kant voelde en dacht ik wat erg voor mijn ouders. Dit gun ik ze ook niet. Maar diep in mijn hart wist ik toch al dat ze dit zouden ontkennen. Het wordt toch weer verdraait dat ik alles fout doe. Zelfs tot de dag van vandaag. Ik had al afstand genomen van mijn ouders, maar mijn post kwam daar nog aan omdat ik geen vast woonadres had. Mijn vriendin is woensdag 8 april de post gaan ophalen, maar die kwam van een koude kermis terug. Mijn vader heeft mij met de grond gelijk gemaakt. Ik heb alles wat ik ooit aan enkele goede keuzes (in hun ogen) gemaakt hebt aan hun te danken wordt er gezegd. Dit geldt al vanaf mijn 12e levensjaar. Van keuzes van school tot werk, van auto, vakantie, tot huis. Alles wat ik sinds die tijd aan keuzes hebt gemaakt is (in hun ogen) fout geweest. Ik kan je zeggen dit heeft mij zeer veel pijn gedaan. En wat nog het meeste pijn deed is dat mijn vriendin dit moest ervaren. Zij is hier echt kapot van geweest en nog. Voor mij is dit niets nieuws, want ik ervaar dit al mijn hele leven. Maar toch laten mijn ouders hierdoor weten dat ze niet verandert zijn, en dat ze niets geleerd hebben. Ik daar in tegen heb alleen maar geleerd. Hoe hun mij hebben opgevoed zal ik nooit doen…Ze denken nog steeds het zelfde over mij. Ik ben anders, en psychisch ziek. Dus hun kunnen het op mijn afschuiven.

Ontdekking…

Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen kreeg ik vanaf mijn 13e amfitamine op doktersvoorschrift. De tijd voor mijn 13e daar kan ik me weinig van herrinneren. Wat ik wel weet is dat ik een zeer sociaal kind was, die altijd bezig was voor ouderen mensen om hun te helpen, ik hield van warmte en harmonie in het gezin. Overal waar ik kwam vonden mensen mij een prettig en een lief jongetje. Dit heb ik overigens zelf van mijn moeder gehoord. Ook heb ik gehoord dat mijn vader mij niet accepteerde. Ik was anders. Ik kreeg altijd heel veel kritiek van hem. Ik denk dat dit de oorzaak is van mijn andere gedrag wat ik begon te vertonen op mijn 10e. Ik begon leerproblemen te krijgen waardoor ik anders werd dan anderen. Daardoor werd ik op school ook bekritischeerd wat mij alleen maar verder in een hoekje dreef. Het gevolg is dan dat ik naar de schoolarts moet, die me daarna door verwijst naar een psycholoog die met een diagnose komt van dysharmonische stoornis, waardoor ik word doorverwezen naar een kinderarts in Amsterdam die mij aan de amfitamine zet. En ja hoor, ik was aan de drugs. Met alle gevolgen van dien. Amfitamine is vergelijkbaar met speed, en regelmatig cocaine gebruik. Niet zo gek dat ik onhandelbaar werd “volgens mijn ouderlijk gezin”. Werd me regelmatig verteld dat ik zeer agressief reageerde naar het gezin en andere toe, ik was zeer impulsief en gevoelloos. Maar ze moesten eens weten hoe ik me van binnen voelde. Ik kreeg zovaak een preek (kritiek) van me ouders dat ik me alleen maar schuldiger ging voelen, en had totaal geen eigenwaarde meer. Ik was kapot van binnen. Op mijn 18e ben ik begonnen met trainen.(body building). Ik haalde hier zoveel kracht en zelfvertrouwen uit dat ik weer wat positiever werd naar mezelf toe. Mijn eigenwaarde werd iets omhoog gekrikt hierdoor. Maar ik had nog steeds met het thuisfront te maken. Op mijn 19e is er een hersenscan gemaakt van mij waar een beschadiging op te zien was. Dit hebben mijn ouders ook regelmatig gezegd, en dat ik moest leven met een beperking. Ik heb dit nooit zo gevoeld en heb dit ook altijd ontkent. Maar ja, ze hadden bewijs van een Neuroloog en een scan. Op vrijdag 17 april 2009 ben ik naar de huisarts geweest en had hem bij een eerder bezoek al gevraagd of ik een hersenscan kan krijgen. Hij had toen de vraag gestelt waarom ik die scan wilde. Ik antwoordde dat mijn ouders op mijn 19e een hersenscan door een neuroloog hadden laten uitvoeren en op die scan die ze zelf hebben gezien was er een lichte hersenbeschadiging te zien aan mijn rechterhersenhelft. Ook na het uitleggen van informatie die ik en Tamara via onderzoek voor PN hadden gedaan naar hersenscans en dat MBD of ADHD niet meetbaar zijn op hersenscans. Hielden mijn ouders hun eigen gelijk vol dit met eigen ogen te hebben gezien. Dit was de reden dat ik deze scan opnieuw wilde laten uitvoeren op 35 jarige leeftijd. Mijn huisarts zou deze brief van de neuroloog met scanuitslag opduiken uit het dossier. Het resultaat van deze brief blaasde de grond onder onze voeten vandaan. Mijn huisarts vertelde;” Dat de neuroloog helemaal niets afwijkends heeft kunnen vinden op de hersenscan. En dat de diagnose “MBD” minimal brain damage toendertijd veelvuldig werd gebruikt als een kind “afwijkend” gedrag vertoonde. Op de scan die mijn ouders vertoont was kon simpelweg niets te zien zijn geweest. Stel je voor; de helft van je leven is je wijsgemaakt en ben je behandelt als iemand die ziek is en 15 jaar later wordt je vertelt dat er niets met je aan de hand was geweest. Hoe dat voelt? Mijn wereld zoals ik hem kende stortte in ondanks dat ik het altijd heb geweten en heb gevoeld. Ook heb ik naar aanleiding van die hersenscan Mellerette gekregen. Dit was een zware anti-psychotica medicijn. Deze medicatie is nu verboden vanwege de hartproblemen wat het veroorzaakt. Amfitamine is ook ten strengste verboden omdat het pure drugs is, en komt ook voor op de lijst van harddrugs. Ook vind ik het raar dat ik een anti-psychotica kreeg terwijl ik de “diagnose” MBD had gekregen. Ik heb Mellerette ongeveer een half jaar geslikt.

Om terug te komen bij het body building, de sport waar ik nog eigenwaarde uit haalde heb ik ook zo rond mijn 20e testosteron gebruikt. Dit is een hormoon wat je eigen lichaam ook aanmaakt, maar door gebruik van extra testosteron gaat het iets sneller. Dit valt onder anabolen steroïden. Door het gebruik van testosteron voelde ik me veel zekerder en lekkerder in mijn vel zitten. Ik begon het trainen ook echt serieus op te pakken. Want denk niet makkelijk over het gebruik over anabolen. Je moet een zeer goed eetpatroon hebben, voldoende rust hebben en goed en serieus trainen. Het is een structuur wat je moet hebben, en flink wat zelfdiscipline. In die sport had ik een uitlatingsklep, saamhorigheid, en erkenning. Ik bouwde aan iets voor mezelf. Door dat trainen kreeg ik zelfrespect. Ik heb dat trainen echt altijd vol gehouden tot nu. Ook dit verafschuwde mijn ouders. Ze schaamde zich voor mij om hoe ik eruit zag, zo hebben wij jou niet op gevoed, je lijkt wel een crimineel, dat komt door die anabolen die je gebruikt. Ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat ik vier anabolen kuurtjes heb gehad in mijn hele body building carriere. En die body building carriere heeft 17 jaar geduurd. Tot mijn laatste opname. Ik was altijd zo bezig met het bodybuilding, het is een levensstijl, het was mijn levensstijl en ik voelde me daar zeer goed in en vooral mezelf. Ik kreeg steeds het commentaar dat ik dan weer dik was en dan weer wat dunner. Dat klopt, je hebt verschillende dieeten bij het bodybuilding. En als ik dan weer in een buffel periode zat werd ik ook weer groter. (buffelperiode is veel eten). Ik kreeg dan meteen weer naar mijn hoofd dat ik weer aan de anabolen zat. Wat ik nu ook durf te zeggen als ik terug kijk op mijn leven is dat die anabolen tevens ook mijn redding zijn geweest. Het is het niet om goed te praten, maar door die Amfitamine en die Mellerette zijn de bijwerkingen zelfmoord neigingen, depressies, hartkloppingen ect. De bijwerkingen van psyhologisch controlerende ouders zijn minderwaardigheids complex, schuldgevoel, geintimideert voelen, overspannenheid, perfectionisme en depressie. Het perfectionisme heb ik ook zeer zeker gebruikt bij het trainen. Ik was nooit tevreden. Ook heb ik terug kunnen lezen in een dagboek wat ik toen moest bijhouden van de psycholoog dat ik op mijn 19e al aan zelfmoord dacht. Ik heb dit dagboek recent gelezen en stond er wel een beet je raar van te kijken dat ik toen al die gevoelens had. Het is mij nu wel duidelijk waarom ik die gevoelens had. En de link van anabolen en dat het mijn redding is geweest: Het heeft bij mij gewerkt als een soort anti-depressiva. Ik kreeg meer testosteron binnen waardoor ik me zekerder ging voelen, ik merkte resultaat met mijn lichaam, dus ik groeide daardoor, maar vooral in mijn psyche. Dat maakte mij zelfverzekerder waardoor ik de andere problemen beter aan kon. Ik was iemand. En dat gevoel heb ik nooit gehad daarvoor. Zelfs als ik bij mijn ouders thuis kwam en ik kreeg weer de volle lading van “je ziet er niet uit”, of “we schamen ons kapot voor je”. Ik zag dat maar als een compliment en hoe vaak ze het ook zeiden, het stimuleerde mij alleen maar om harder te gaan trainen. Maar onderbewust deed het ontzettend veel pijn, want ik denk dat ieder persoon zou willen dat zijn ouders trots op hem waren en dat gevoel heb ik ook nog nooit gehad. Dan hebben we het nu alleen maar over de keuze dat ik aan body building deed, maar zo zijn er heel wat meer gevallen gepasseerd. Alles wat ik ondernam werd afgekeurd.

Mijn eerste opname…

Op mijn 25e levensjaar liep de emmer over bij mij door een relatie. Die relatie was de druppel voor mij. In die relatie werd ik gemanipuleerd en bedrogen. Toen heb ik ook mijn eerste zelfmoord pogingen gedaan. Als ik daar nu op terug kijk waren die meer om aandacht te vragen voor mijn probleem. Ik schreeuwde letterlijk om begrip. Want die kreeg ik nergens. Ik heb me zelf op laten nemen in een psychiatrisch ziekenhuis en wou bewust geen medicatie. Ik vroeg en kreeg alleen zo nodig oxazepam als het mij teveel werd. Heb daar diverse gesprekken gehad met een psychiater en diverse therapieen gevolgd. En de therapieen waren voornamlijk creatieve therapieen waar ik mijn gedachte even kon verzetten. En dat hielp. Ook heb ik diverse gesprekken gehad met mijn ouders, zus en de psychiaters. Mijn ouders kwamen natuurlijk met diverse rapporten van psychologen en met het bekende hersenscan verhaal. Maar de psychiater die ik toen had kwam met als “diagnose” dat ik overgevoelig was voor kritiek. Ik had geen last van MBD, of de huidige benaming ADHD. Ik moest alleen beter omgaan met kritiek. Mijn ouders waren het hier totaal niet mee eens natuurlijk, want het was aangetoont dat ik MBD/ADHD had.

Toen der tijd ben ik daar ook aan gaan werken. Maar als ik nu terug kijk is het niet zo gek dat ik overgevoelig was voor kritiek. Ik kreeg ook alleen maar kritiek op alles wat ik deed. En dat was echt niet opbouwend. Die tijd dat ik toen in de psychiatrie heb gezeten kijk ik ook positief naar terug. De rust die ik daar kreeg, en ik kon praten met de verpleging en me voor het eerst uiten wat ik dacht en er werd gewoon normaal op gereageerd. Die tijd heb ik heel veel voor mezelf geleerd. Na mijn opname probeerde ik weer een bestaan op te bouwen, had mijn eigen huisje, ging weer solliciteren en had succes. Ik had gesoliciteerd naar de functie van cateringmanager bij een groot cateringsbedrijf wat bedrijfcatering en party catering deed. Ik had mijn diploma voor zelfstandig werkend kok. Ik kreeg een eigen locatie waar ik de eindverantwoording had. Ik heb mezelf alles aangeleerd, en diverse cursussen gevolgd. Ik heb dit met succes gedaan, al zeg ik hetzelf. Ook hier kreeg ik tegenspraak van mijn ouders. Het was te hoog gegrepen voor me, dit kan ik niet aan al die verantwoording ect. Toch heb ik doorgezet. Omdat de mogelijkheid was om van locatie te veranderen en te groeien naar een grotere locatie deed ik dit ook om de ongeveer twee jaar. Ook dit zagen mijn ouders als niet goed. Hun zeiden dat ik niks vol hield. Dit is ook iets vanuit mijn verleden. “je maakt nooit iets af als je ergens aan begint”. Maar toch heb ik het maar weer gefixt, Al zeg ik het zelf. Maar dat kost me wel moeite om dat te zeggen.

Huisje, Boompje, beestje…

Rond mijn 27e leerde ik een vrouw kennen via een vriendin van mij. Ik vond er leuk en we hadden leuke gesprekken. Het was iemand die ik beter wilde leren kennen. En dat gebeurde ook. We kregen een relatie. Na een maand of drie kwam ze bij me wonen en bouwde langzaam aan onze toekomst. Toen de tijd rijp was gingen we opzoek naar een koopwoning en hebben ook een mooi huistoen gekocht. Mijn ouders zeiden waar ik mee bezig was, dat doe je helemaal niet verstandig. Ik kreeg weer tegenspraak dat ik het allemaal niet verstandig had aangepakt. Geloof mij, dit huis hebben ik samen met mijn toenmalige vriendin voor een zeer goede prijs gekocht. We hebben het helemaal opnieuw verbouwd met hulp van familie van mijn toenmalige vriendin en mijn vader en zwager. Ook bij de verbouwing waren er vershillende ruzie’s naar elkaar. Maar ze zeggen dat dat bij verbouwen hoort. Toen het af was hadden wij een zeer mooi huis, en kon ik een nieuwe start maken. Ik had mijn eigen plek, ik kon lekker klussen en tuinieren. Want dat waren en zijn hobby’s van me. Maar ik nam ook een bepaalde afstand van mijn ouders. Wat ik ook merkte aan mezelf dat ik een muur om mezelf heen aan het bouwen was. En dat was niet goed voor de relatie. Ik moet zeggen dat we echt een leuke relatie hadden ,maar het was meer een broer en zus relatie. Ik kon me niet en durfde me niet helemaal te geven aan haar. Hoe zou dat komen? Waar twee zijn hebben er ook twee schuld. Maar ik trok het me toch meer naar mezelf. Toch heb ik haar ten huwelijk gevraagd en we zijn ook getrouwd geweest. Ons huwlijk heb twee jaar stand gehouden, en zijn toch gescheiden. De gevolge zijn dan ook dat het huis verkocht moet worden. We hebben het huis binnen een dag verkocht en een goede winst erop gemaakt. Maar ik was wel mijn huis kwijt. Mijn droomhuis. Maar de scheiding is redelijk snel en opzich wel goed verlopen. We zijn niet met ruzie uit elkaar gegaan.

De grote switch in mijn leven...

Dan moet ik even terug gaan in mijn tijd dat ik nog als cateringmanager werkte. Ik had middels binnen de bedrijfcatering een swich gemaakt naar chefkok op een mooie locatie van het catering bedrijf. In de catering krijg je vaak stagaires van diverse scholen. Ook kwam er bij mij een jongen in de keuken stage lopen van een school voor moeilijk opvoedbare kinderen. Ik vond het zo leuk om hem te begeleiden en merkte dat hij bij mij zich zeer op zijn gemak voelde. En dat heeft hij ook gezegd. Ik kreeg heel wat los bij die jongen wat ik gewoon een hele mooie ervaring vond. Op de tv keek ik ook altijd die progamma,s met “probleemjongeren” en nog meer van die progamma’s. Ik voelde me er altijd door aangetrokken. Door deze ervaring ben ik gaan nadenken. Wat wil ik hiermee? Ik ben me toen gaan orienteren wat de mogelijkheden allemaal zijn. Uiteindelijk ben ik terecht gekomen in verstandelijke en lichaamlijke gezondheidszorg. Ik kon daar leren en werken tegelijk. Ik deed de opleiding spw 4 en werkte daarnaast 36 uur. Ik vond en vind het nog steeds fantastisch werk. Het ondersteunen en begeleiden van mensen met een beperking.

Ik werkte hier net een jaar toen ik ging scheiden. Via mijn werk kon ik intern een kamertje krijgen van 3 bij 5. Ik was allang tevreden want ik had onderdak. Ik ontmoette door ook via het werk een vrouw waar ik weer verliefd op werd. Het was een vrouw die een christelijke geloofsovertuiging had. Zelf ben ik niet gelovig, maar had respect voor haar dat zij wel christelijk was. Mijn idee was altijd dat mensen met een christelijke geloofsovertuiging te vertrouwen waren. Het staat in de bijbel dat je niet mag liegen en bedriegen, en dat je andere mensen geen pijn mag doen. Zelfs haar vader was dominee. Maar je voelt hem al aankomen… Zij heeft mij zo emotioneel kapot gemaakt, gelogen gewoon recht in mijn ogen, en bedrogen. Ik had me helemaal gegeven aan haar. Zij heeft zo zitten spelen met mijn ziel, mijn emotie zodat mijn hele eigenwaarde die ik nog had helemaal weer neer is gegaan. Jesus, wat doet dat pijn. Ik kon niet meer, en dan bedoel ik echt niet meer. Toen heb ik als eerste poging 30 oxazepam geslikt van 50 mg, 15 seroquel, en 15 pijnstillers. Ik werd wakker op de ic. Ben een week opgenomen geweest op een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. Mijn beste vrienden hebben bewust mijn telefoon achter gehouden zodat zij geen contact kon opnemen met mij. Na drie dagen kreeg ik hem weer terug. Ik was zo kwaad op haar dat ik haar een smsje had gestuurd. Dat had ik nooit moeten doen. Maar dat is ahteraf gepraat. Zij wist mij zo weer voor haar te winnen. Zij praatte zo op mijn gevoel in dat ik er weer in ben getrapt. Ik gaf haar nog een kans. Ik kon er gewoon niet bij dat een vrouw met een christelijke geloofsovertuiging en een vader als dominee zoiets kon doen. Ik was letterlijk blind. Het heeft niet lang geduurd of ik kwam er achter dat het allemaal waar blijkt te zijn. Ze bedroog me, ze loog tegen mij of het niets was en ze had nog een andere relatie. Dit was voor mijn echt de druppel. Ik wil niet meer leven. En het was echt geen impulsieve gedachte. Ik ben opzoek gegaan op internet hoe je je pijnloos kan inslapen tot je hart stopt. Dat klinkt raar, want als je echt dood wil kan je ook je polsen doorsnijden, maar ik wou op een rustige en pijnloze manier dood. Ik heb genoeg pijn geleden in mijn leven. Ik kwam tot de ontdekking dat als je teveel GHB tot je nam dat je daar aan bezwijkt. Je hart kan dat niet aan , en je stikt omdat alles verlamd. Ik heb een glas van 200 ml GHB op, daarbij heb ik nog ongeveer 20 seroquel op. Wat denk je? Ik word wakker op de ic vastgebonden aan mijn bed. Ik heb 15 uur in coma gelegen, en ben ten nauwe nood aan de dood ontsnapt. Wat was dat balen. Mijn redding was dat ik lichaamlijk een zeer goede conditie had door het body building.

Mijn tweede opname…

Na mijn opname op de ic werd er gevraagd aan mij of ik opgenomen wou worden op de psychiatrische afdeling van dat ziekenhuis. Mijn antwoord was nee, want ik wou dood. De psychiater die dat aan mijn vroeg zei daarop oke, dan niet. Ik werd “manisch” zoals ze dat zeggen in de psychiatrie. Ik denk dat het een reactie was van de GHB die ik had gedronken. Dit kon niet langer. Ik had al 82 uur niet geslapen en bleef vrolijk. Ik heb me toen laten opnemen en ben terecht gekomen in het psychiatrisch ziekenhuis waar ik op mijn 25e ook was opgenomen. Mijn ouders hebben me hier bij geholpen. Ze stonden wel altijd voor me klaar. Dat moet ik ze wel nageven.

Ik kwam op de crisis afdeling terecht, maar was wel een open afdeling. Ik heb daar ongeveer twee maanden gezeten. Ik had een vaste arts die een co-assistente bij zich had lopen. Dat meisje was een jaar of twintig. Je krijgt dan een intake gesprek met de arts en een verpleger van de afdeling. Mijn ervaring en gevoel was dat ik weinig tijd had om daar tot mezelf te komen, want ze moesten ruimte maken voor andere mensen. Dus zelfs daar krijg je het stressgevoel. De arts die ik had zat totaal geen gevoel in, had het gevoel dat ik tegen een robot zat te praten. De co- assistente was nog te jong om mij te begrijpen, die zat alleen maar te giechelen.

Op een zondag kwamen mijn ouders langs op bezoek, maar ik was in een zeer “depressieve” bui wat logisch was voor mijn situatie. Dus ik heb ze weg gestuurd omdat er geen normaal woord met mij te wisselen was. Het is niet leuk dat ik zo reageer naar mijn ouders toe, maar ik kon opdat moment gewoon niet anders. Ik zit daar niet voor een gebroken voet. De reactie van mijn ouders was” Je kan wel proberen om even normaal te doen tegen ons. Wij vragen hier ook niet om”. Daarna hebben ze meteen een gesprek aangevraagd bij mijn behandelende arts. Dit kreeg ik een dag van tevoren te horen, en daar zat ik niet op te wachten. Ik zag er erg tegen op tegen dat gesprek want ik voelde me eigen al zo rot. Ik heb aangegeven dat ik het gesprek aanging voor mijn ouders, maar voor mezelf hoefde het niet. En zoals ik het al dacht kwam de hele beerput er weer uit. Mijn hele verleden kwam naar boven, hoe ik vroeger was, dat ik hun zo pijn doe, dat ik een beperking heb etc. Ik sloeg als gewoonlijk weer helemaal dicht. Want daar kan ik toch niet tegen op en had totaal de energie er ook niet voor. Mijn ouders zouden alle rapporten en psychologische onderzoeken naar mijn arts opsturen en dat hebben ze ook gedaan. Het mooie van dit is dat mijn arts er niets mee heeft gedaan. Ik kreeg een onderzoek naar persoonlijkheidsstoornis. En dat werd gedaan door de co assistente. Die test heeft bij elkaar ongeveer 3 uur geduurd, je krijgt heel veel vragen op je af waar je helemaal gek van wordt. Als je dat onderzoek voor persoonlijkheidsstoornissen bij ieder ander af neemt dan heeft de hele wereld last van een persoonlijkheidsstoornis. Het is maar net hoe je die dag voelt. De uitslag was dus uiteraard dat ik een persoonlijkheidsstoornis had. Maar ze konden niet exact zeggen wat voor stoornis.Het is wel jammer voor mijn ouders, want ik kreeg niet de “diagnose” ADHD.

Het logische gevolg is dat ik dan de daarbij aangesloten therapie ga volgen. Ik kreeg een nieuwe intake gesprek met de daarbij horende behandelende arts. Ik gaf aan dat ik nog wel intern wou blijven en dat ik mijn terugkeer in de maatschappij langzaam wou opbouwen. Er werd mij meteen gezegd dat dat niet mogelijk was. Er waren geen slaapplekken, en ze sliepen op zalen. Ik kreeg na dat gesprek te horen van een client dat er wel slaapplekken waren en dat er wel kamers waren. Er werd gewoon keihard tegen me gelogen. Ik heb het maar voor lief genomen, maar het vertrouwen in mijn behandelende arts had ik niet. Dit was mijn basis met hem. Dit bracht ook de innerlijke onrust weer hoger op peil. Ik heb het maar voor lief genomen, maar achteraf had ik hem er mee moeten confronteren.

Ik ben de therapie van persoonlijkheidsstoornis aangegaan, maar heb dit ongeveer vier weken volgehouden. Ik vroeg me echt af wat ik hier deed. Het voelde gewoon niet goed. Ik ging nadenken over hoe ik nu verder moest. Mijn vriendin Tamara had de “diagnose” ADD gekregen en heb me daar ook toen in verdiept. Ik zag wel veel kenmerken wat bij mij past. Ik heb dit aangegeven bij mijn behandelaar, maar hij zei dat ik gewoon mijn therapie moest volgen en het niet zo snel moest opgeven. Ik heb hem proberen duidelijk te maken dat het niet goed bij me voelt. Maar hij wou geen onderzoek doen naar ADD. Ik heb toen een gesprek geregeld met mijn ouders en mijn behandelaar. Tamara heeft hier ook bij gezeten. Het mooie was dat ik al wist wat er ging gebeuren en dat gebeurde ook. Mijn hele verleden kwam er weer uit. Maar nu werd er wat mee gedaan. Mijn ouders vonden erkenning bij mijn behandelaar. Ik moest bij de volgende afspraak alles meenemen wat mijn moeder had bij gehouden inclusief de schoolrapporten en de psychologische rapporten. Ook zal ik een onderzoek aangaan betreft ADD. Mijn behandelaar heeft toen 5 minuten in mijn school rapporten gekeken en kwam al meteen met de “diagnose” ADD. Ik hoefde niet eens meer die onderzoeken te doen. Hij was er al over uit. Binnen 5 minuten. Ik had ADD. Ik kreeg ritalin voorgeschreven en zouden gaan kijken hoe dat bij aansloeg. De afspraak was dat hij me na een week zou terug bellen.We hadden ook een tijd en datum afgesproken. Ik heb een dag ritalin geslikt, maar ik had het gevoel dat ik aan de speed was. Ik leek wel een stuiterbal, mijn gezichtsuitdrukking veranderde naar een agressieve blik, kwam agressief over,mijn gedachte gingen heel snel door mijn hoofd heen, was heel gefocust en scherp. Dit was niet normaal meer.Ik ben er ook niet mee door gegaan. Ik heb de telefoon afspraak afgewacht van mijn behandelaar. Hij belde een dag eerder want dat kwam hem beter uit, maar ik zat in de auto. Ik heb hem ook niet gezegd hoe ik het ervaarde. Ik heb gezegd dat het goed aansloeg, maar dat ik s’avonds wat moe werd. Hij stelde voor om het te verhogen, waar ik natuurlijk ja op zei. Nu is het wat onduidelijk waarom ik dit deed, maar dat wordt straks duidelijk. Ik had een nieuwe afspraak met hem gemaakt voor zijn vakantie en voor onze vakantie. Want we hadden een vakantie geboekt en hij schijnbaar ook. Hij zou een recept uitschrijven naar mijn apotheek zodat ik nieuwe ritalin kon op halen. Ik heb dit niet gedaan, maar wil aangeven dat het zo makelijk gaat. Ik had een afspraak gemaakt voor 18 februari 2009. Wat denk je, hij is op vakantie. Ik werd daar zo kwaad over. Tamara was hier bij. En hij had echt deze datum op gegeven, want ik had het opgeschreven waar tamara bij was. Hoe kan je iemand op ritalin zetten en dan zo slordig met je agenda omgaan. Dit heeft nauwkeurige begeleiding nodig. De persoon die we aangesproken hadden daar heeft in zijn agenda gekeken wanneer het wel gepland was. Dat was 18 maart. Ik had niet eens genoeg ritalin als ik het zou gebruiken. Wij zijn 18 maart naar de afspraak gegaan. De afspraak was om half drie. We hebben tot kwart over drie gewacht, wat denk je? Zag ik hem naar de wc gaan, en hij keek al naar mij met een afvragende blik”wat doe jij hier”. Na zijn toilet bezoek kwam hij naar me toe en zei dat we om half drie een afspraak hadden, waarop ik zei ja dat klopt. Maar wij waren hier ook om half drie. O, ik heb jullie niet gezien, maar ik heb nu geen tijd meer. Waarop ik zei tegen hem dat ik niet veel tijd nodig had, want ik wou stoppen met de behandeling. Toen had hij in een keer wel tijd. Heb hem geconfronteerd met alles, en ook het kon dat hij mij binnen 5 minuten de “diagnose” ADD kon geven. Hij kon niks meer uit zijn mond krijgen. Heb ook gevraagd of hij wel weet waar hij mee bezig is. Daar had hij geen antwoord op. Ik ben weg gegaan zonder hem een hand te geven.

Stichting Positieve Nood…

Door het opzetten van positieve nood zijn we ook achter heel veel feiten gekomen en hebben we ons verdiept in de DSM 4. Dat is het “diagnose” boek van de psychiatrie. Het is net een puzzelboek wat je meeneemt als je op vakantie gaat. Om een “diagnose” te stellen hoef je niet naar school te gaan, want dat kan je gewoon uit de DSM 4 halen. Vraag ik me toch af wat ze wel moeten leren? Ook hebben wij een breed onderzoek vericht naar ADHD, ADD, depressies, de medicatie, het ontstaan van de “diagnoses”. Vandaar dat ik ook maar een dag ritalin heb geslikt, want wij waren al een tijdje bezig met positieve nood terwijl wij ook nog onder behandeling waren. Met positieve nood willen wij alleen de psychiatrie verbeteren, want onze ervaringen waren niet goed en van vele anderen die wij gesproken hebben waren niet goed. Ik wil niet teveel over positieve nood kwijt, want dat staat op internet. Wat ik wel kwijt over positieve nood is dat ik er echt trots op ben hoe dit is ontstaan. Het is de beste therapie ooit geweest voor ons alle drie. Wij hebben samen de website positieve nood tot stand gebracht. Ik heb het hele ontwerp gedaan en de teksten gemaakt, het organisatieplan gemaakt en diverse onderzoeken gedaan. Tamara heeft ook heel veel onderzoeken gedaan en teksten uitgewerkt. Alles hebben we samen door gesproken en opgezet. Iwanjka heeft het allemaal op het internet gezet. De inhoud is ontstaan doordat wij zoveel met elkaar hebben gepraat over onze ervaringen. Ook door de vele onderzoeken die we hebben verricht en daar met zijn drieen erover praten en luisteren naar elkaars mening kwamen we altijd uit op wat wij noemen de basis. Onder de basis verstaan wij acceptatie en begrip. Als dit meer zou zijn in de samenleving zouden er veel minder “diagnoses” zijn. Maar tegenwoordig is er bijna geen basis meer. Er word getrokken aan alle kanten van een menselijk leven. De overheid maakt het er ook niet makkelijker op. Ik vind het zo mooi dat wij met positieve nood daar wat mee kunnen doen. Wij ervaren al de ongedwongenheid, wij vinden allemaal acceptatie en begrip bij elkaar maar dat vinden wij ook waar wij maar komen. Alleen dit is al een gevoel van geluk.

Verstandig of niet…

Het word in de psychiatrie afgeraden om een relatie met een mede patient aan te gaan, en ook de maatschappij zegt dat het niet verstandig is, of je naaste omgeving zegt dat in je gezicht of achter je rug om. Ook dit hebben wij meegemaakt. “En dan zijn er ook nog drie kinderen bij betrokken”. Het gevoel dat ik me hier weer moet bewijzen komt heel sterk naar boven. En dat gevoel heb ik iets te vaak moeten doen. En dan vooral tegen mijn ouders. Maar ik ga hewijt toch weer doen. Of ze het geloven, dat is niet mijn pakkie aan meer. Ik weet dondersgoed wat ik kan, voel, en doe. En dat heb ik mijn hele leven ook gedaan. Iedereen maakt fouten, maar die zijn er voor om er van te leren en je sterker te maken. Ik kan zeggen dat ik van mijn fouten heb geleerd en er iets mee gedaan heb. Er zullen altijd mensen wezen die dat tegen spreken, maar ga dan eerst eens bij jezelf kijken. Bij het Riagg was er een behandelaar die zich afvroeg waarom ik steeds weer in de zelfde fout ging. Die vraag kan ik nu beantwoorden. Ik heb heel erg aan mezelf gewerkt vooral na mijn eerste opname tot de dag van vandaag. Ik ben ontzettend gegroeid en heel erg wijs geworden en dat zeg ik niet graag over mezelf, maar waar liep ik dan wel steeds op klem? Met alle respect, maar dat zijn me ouders. Het is absoluut niet zo dat ik nu de schuld afschuif, en dat ik mijn ouders graag de schuld geef. En dat meen ik vanuit mijn hart. Maar hun leven echt nog op de psychologische testen van vroeger en de hersenscan die gemaakt is. Hun zijn daar vanuit gaan opvoeden denk ik. Daarom is dit heel moeilijk om te zeggen, want hun gaan dit ontkennen en gaan ze met naaste kennisenkring erover praten, daar krijgen ze natuurlijk de erkenning dat het wel aan mij ligt, want die kennisenkring kent alleen hun kant van het verhaal. Ik weet dat dit gebeurd, maar daar heb ik vrede mee. Ik heb voor mezelf de eer en het gevoel gevonden dat het zeker niet allemaal mijn schuld is. En dan druk ik me nog zacht uit.

De relatie met Tamara kan ik zeggen dat het echt is, en een zeer bewuste keuze is geweest. In het begin waren we ook heel voorzichtig, want we zaten niet echt in een stabiele situatie. Wij hebben ook in het begin heel veel gepraat over alles. Een zeer hechte vriendschap was onze basis. En die basis stond als een huis. Langzaam groeien we meer naar elkaar toe en ga ook andere gevoelens krijgen, maar dat hoef ik niet uit te leggen want ik ben geen roman aan het schrijven. Maar onze liefde is echt. Wij houden zielsveel van elkaar. Onze relatie gaat veel verder dan dat, want wij begrijpen elkaar met alles. Je zou bijna zeggen dat wij een persoon zijn. Wij voelen elkaar zeer goed aan. En het belangrijkste is dat we elkaar in eigenheid laten.