Lieve mensen,

Ja, echt waar, het is al weer December
de laatste maand van het jaar,
de dagen zijn koud, kort en grijs
overdag blijft het vaak mistig en donker,
licht en warmte zoeken we binnenkamers.

December is een afsluiting maar ook
al bijna een nieuw begin.
We vieren Sint, Kerst en Oud en Nieuw.
Verwachtingen zijn vaak hoog gespannen
in deze laatste maand van het jaar.
de onrust is te voelen in de atmosfeer.
Er moet en kan zoveel meer dan vroeger.
Ons "willen" is zo groot geworden.
Met Kerst zingen we Stille nacht, Heilige nacht,
Vrede op Aarde, in de mensen een Welbehagen.
Waarom alleen met Kerst? Waarom kunnen we dit niet vasthouden?
en over de jaarwisseling heen tillen, meenemen naar 2011?

We herdenken dat met Kerst het kindeke Jezus werd geboren,
Jezus de Messias zou de eniggeboren Zoon van God zijn.
Maar wij zijn allemaal kinderen van God
wij nemen allen deel aan het Kosmisch plan.
Met Jezus is volgens mij dat Bewustzijn in de wereld gekomen
Symbolisch betekend dat Zijn geboorte voor mij.
Geboorte staat immers voor verlossing
verlossing brengt vrijheid.
Messias is de boodschapper
laten we nu met Kerst de boodschap aannemen
dat we allen mooie mensen zijn
Mooie mensen met alle persoonlijkheden die we in ons hebben
persoonlijkheden waaruit we bestaan, waaruit we handelen.
Het hoort bij ons, laten we dat accepteren
laten we lief zijn voor ons hele zelf.

Wie en wat Jezus ook was hij veroordeelde niemand
laten wij dus ook niet onszelf veroordelen.
We zijn goed zoals we zijn, Mooie Mensen!!!
Als dat geen goede kerstgedachte is.


Vanaf deze plek wil ik iedereen die dit leest een warme en liefdevolle kerst toewensen
en het allerbeste voor 2011
met veel Geluk, Vrede en Harmonie
en vooral veel plezier met alles wat jullie in 2011 gaan ondernemen.

Warme positieve groet van Aly

Lieve mensen,

Onlangs bracht ik mijn natuurarts een bezoek omdat ik bepaalde klachten had. Zoals al bijna 3 weken een zeurderige buikpijn. Zij werkt met verschillende methodes, waaronder bio-resonantie therapie. Van mijn dochter hoorde ik dat in Duitsland sommige ziekenhuizen deze therapie ook gebruiken. Maar volgens mij is het hier in de reguliere zorg nog onbekend. Mij heeft ze hiermee vaker behandeld en ik heb er goeie ervaringen mee. Ze constateerde op deze manier dat ik divertikels aan de darm had. Nu had ik wel eens van deze dingen gehoord maar wist eigenlijk niet wat het waren. Welnu in deze tijd zoek je dat natuurlijk op via google. Beschrijving en foto zijn bepaald niet opbeurend, zoiets wil je niet in je buik. Maar het merendeel van de mensen boven de veertig
is hiervan in het bezit, en daarvan krijgen sommigen last en anderen niet. Ze zullen dus wel niet weer weggaan en de klachten die je hiervan ondervindt ligt hoofdzakelijk aan je eetpatroon, zoals zoveel fysieke en mentale zaken.
Nu had ik aangegeven dat ik wat depressieve gevoelens had, vooral smorgens, dit is geen unicum bij een plus-minus mens, hoogstens wat  vervelend. Ik voelde ook onvrede zonder dat ik wist wat de oorzaak was, hoewel ik dacht dat het te maken zou kunnen hebben met het niet kunnen vinden van voor mij passend vrijwilligerswerk. Want lezen, cryptogrammen, mandala's kleuren en s'avonds veelal dezelfde niks toevoegende t.v. programma's, het kon mij niet meer zo boeien. Ik doe aan werelddansen, doe vrijwilligerswerk in de wereldwinkel en sinds kort beoefen ik Tai Chi, bij elkaar nog geen zeven uur in de week. Kortom veel tijd voor die thuishobby's, en hoe leuk ook, ik had er schoon genoeg van. Hierover was ik dus wel ontevreden maar dat gevoel mocht er van mij niet zijn, ik ontkende dat ik ontevreden was, ik  onderdrukte dat gevoel, om het anders te zeggen; ik wees het af. En dat is nooit goed, een gevoel hoe vervelend het ook is wil erkend worden. Nu weet ik wel dat lichaam en geest nauw samenwerken, eigenlijk een geheel is, maar dat mijn lichaam op deze manier reageerde op een ontevreden gevoel van mij dat er bovendien ook nog eens niet mocht zijn, dit viel mij rauw op mijn dak en ik had wel even tijd nodig om te verwerken.

Dit schreef ik de volgende dag op:

Divertikels: Vaak een ontevreden gevoel naar mezelf toe maar ik onderdrukte dat. Ik zeg altijd je moet eerlijk zijn naar jezelf toe. Maar ik gaf dit ontevreden gevoel geen erkenning, ik vond dat ik niet ontevreden mocht zijn en dit is het cruciale punt, het maakt niet uit waarom ik ontevreden was maar het gevoel als zodanig heb ik ontkend, terwijl ik weet hoe belangrijk het is, welk gevoel dan ook, er te laten zijn. Allerlei andere gevoelens mochten er zijn maar ontevredenheid niet. Omdat ik vond dat ik er geen recht toe had. Ik wist niet wat ik er mee aan moest daarom onderdrukte ik het. Het is voor mij moeilijk dit gevoel toe te laten want mijn leven is over het algemeen goed en prettig. Alleen wil ik een zinvoller besteding van mijn tijd. Zodat ik tenvolle kan genieten zoals het leven bedoeld is. Ik was veel met mijn mentale toestand bezig, nu geeft mijn lichaam aan dat er iets niet goed gaat, om mijn lichaam recht te doen zal ik dit moeten respecteren.
Ik moest helder hebben wat mij hieraan het meeste dwars zat. Ik ben enorm veel met mezelf in de slag geweest, vooral na de standaard diagnose Manischdepressieve stoornis, dat was dan vooral geestelijk. De lichamelijke klachten, bij vooral gewrichtsklachten zijn meestal met verandering van voeding op te lossen.
Maar dit vind ik van een andere orde, ik weet natuurlijk wel dat je lichamelijke klachten kan krijgen door je manier van denken, maar ik dacht dat ik op dit gebied "schoon" was. Dit was voor mij wel even slikken. En net nu mijn column op positieve nood zal gaan over samenwerking tussen lichaam en geest, ja ik weet het, dat toeval toch hè!!
Maar dan nog;"Divertikels???" Verder waren er nog een aantal, laten we het voor het gemak maar "tijdelijke tekortkomingen" noemen. Want als er aan het ene iets mankeert, mankeert er ook iets aan het andere. Het lichaam is een ingenieus systeem. De klachten die er waren (geen zin, moe en slaperig) schoof ik op mijn geestelijke gesteldheid terwijl ze met het lichaam te maken hadden en indirekt met de geest door mijn gevoel en emoties. (..........)

Het is misschien niet zo verwonderlijk dat de medische wetenschap lichaam en geest heeft willen scheiden. Een menselijk lichaam is een mooi geheel maar ook ontzettend complex. En als je iets in stukjes opdeeld wordt het eenvoudiger hebben ze wellicht gedacht. Maar dit gaat niet op bij complete mensen. Als geest buiten beschouwing wordt gelaten bij lichamelijke klachten kan je nooit algeheel genezen. De conventionele geneeskunde is verouderd, het is hoog tijd voor een nieuwe zienswijze, temeer omdat de huidige gezondheidszorg steeds duurder wordt maar het geld niet ten goede komt aan betere zorg. Dit komt door marktwerking in de zorg, wat volgens mij en tevens volgens vele anderen een verkeerde ontwikkeling is. De economie staat hierbij voorop en de mens komt op het tweede plan, wat in de gezondheidszorg natuurlijk nooit mag gebeuren. Het heet toch geen ziekte-industrie?!?!. En dan komt daarbij dat veel mensen net als ik naar natuurgenezers gaan waarbij ze voor een groot gedeelte de behandeling zelf moeten betalen. Wij worden hier completer behandeld, in plaats van ziekte, dus symptoom gericht, is het gericht op de mens die een symptoom vertoond van wat ziekte zou kunnen worden als hier geen aandacht aan wordt besteed. Dat is een heel andere benadering. En deze manier van aanpak dient navolging want het is inmiddels een feit dat mensen meer vertrouwen hebben in deze wijze van therapie. En dat komt door eigen ervaring en als dat goed is geven mensen dit door. Ik kom nog even terug op de diagnose van Manischdepressieve stoornis die ik kreeg opgeplakt omdat ik toen symptomen van de ziekte vertoonde, nu is mijn vraag waar ligt de scheidslijn tussen symptoom en de ziekte? Het wordt gezien als chronische ziekte, op basis van wat?

Natuurlijk en gelukkig werken er goede mensen in de zorg, hier ligt het niet aan. Maar zij hebben ook te maken met dit systeem, een systeem ook nog eens verbonden aan een verouderde wetenschap. Bovendien heeft de wereldwijde farmaceutica, die voor eigen winst gaat en die goed garen spint bij de keuze van marktwerking in de zorg, een hele dikke vinger in de pap.

De westerse geneeskunde is nog verbonden aan de filosofie van Descartes en Newton. Descartes werd geboren in 1596. (Over veroudering gesproken) Newton in 1643. Descartes had zo'n grote invloed dat de principes die ten grondslag liggen aan de moderne wetenschap "cartesiaans" worden genoemd. De beroemde zin: " Cogito ergo sum"  (Ik denk, dus ik ben) is van hem. Descartes beperkt hiermee de geest tot het denken. Ook de latere materialisten, zoals Isaac Newton, trokken de conclusie dat de mens niet meer dan een gecompliceerde machine is. Descartes heeft voor de zintuigelijke waarneming (de ervaring) evenals andere denkers in dit rationalistische tijdvak slechts geringschatting. Binnen het wereldbeeld van Descartes en Newton zijn mens en natuur machines die onderhevig zijn aan mechanische wetten. De westerse wetenschap is een verklarende wetenschap die wordt beheerst door het causale denken. Hier in het westen zijn we zo doordrenkt van het causale denken dat het voor ons de enig geldende manier lijkt om de wereld te begrijpen. Descartes maakte ook een splitsing tussen lichaam en geest: Er is niets in het concept van het lichaam dat aan de geest toebehoort en niets in het concept van de geest dat het lichaam toebehoort. Als je het zo beschouwt is de arts de monteur die kapotte onderdelen repareert of vervangt om de machine weer aan de praat te krijgen. In deze benadering is het lichaam terug gebracht tot losse organen, afzonderlijke weefsels, aparte cellen  en moleculen, en wordt geen rekening gehouden met de interactie van de afzonderlijke delen binnen het geheel, de mens, zijn lichaam en geest. (.........)

En dan te bedenken dat elke cel in ons lichaam precies weet wat zijn of haar taak is, als dat geen geheugen is. Bovendien heeft elke cel in ons lichaam contact met onze ziel, daarom is het gemakkelijker om via ons gevoel contact te leggen met de ziel, daarom is het belangrijk aandacht te geven aan onze gevoelens en te luisteren naar ons lichaam en is het niet onverstandig het verstand eens opzij te zetten! Want met het verstand kunnen we slecht luisteren en geven onszelf juist opdrachten.

Naarmate de wetenschappelijke kennis over het lichaam toeneemt, gaat het geloof van zowel artsen als patienten in de capaciteit van het menselijk lichaam om zichzelf te genezen verloren. Aan het zelfhelend vermogen van het lichaam wordt nauwelijks aandacht besteed. Het valt mij op dat er in de westerse "geneeskunde" veel met statistieken wordt gewerkt, het lijkt wel een tovermiddel. Hier volgt een beroemde uitspraak van Godfried Bomans: "een statisticus waadde vol vertrouwen door een rivier die gemiddeld 1 meter diep was, hij verdronk."
De mens is geen ding die door statistiek te vangen is in getallen, dat is duidelijk. De bekende Indiase arts Deepak Chopra kreeg ook een keer een patient binnen die zijn eigen beeld had van zijn ziekte, hij zei: "ja maar, ik ben de statistieken niet".

Als we het in het westen hebben over gezondheid dan wordt er eigenlijk vooral gedoeld op het fysieke lichaam. Wanneer we ons alleen daarop richten en alleen op dat niveau de balans proberen te herstellen dan is er geen sprake van heelkunst maar halve kunst. Door ook de andere niveaus erbij te betrekken, kan er sprake zijn van ware heelkunst. Mijn bedoeling is niet om iemand zwart te maken maar de feiten spreken voor zich en gezondheid vinden we allemaal belangrijk. De tijd schijnt steeds te versnellen en de techniek, kijk naar computers en mobiele telefoons etc. is voor gewone mensen niet bij te houden. Dan is mijn vraag waarom we wel accepteren dat we zo lang in die verouderende wetenschap blijven hangen wat de medische kant aangaat. Zelf heb ik de stelling "wat gisteren zo was hoeft vandaag niet zo meer te zijn."  Wat is de reden dat we nu al eeuwenlang onszelf zien als een machine, afgescheiden van de natuur? want we zijn door deze manier van denken ver van de natuur afgedwaald en zodoende vergeten dat we zelf tot de natuur behoren.
Het volgende citaat komt uit het boek : Het Einsteinmeisje, van Philip Sington:  " Veel mensen denken dat Albert Einsteins werk alleen maar over sterren en zonnestelsels hier ver vandaan gaat. Ze denken dat het niets met hen te maken heeft, wat ze vergeten is dat we allemaal deel van het Universum uit maken. Wij zijn net zo goed een uiting van zijn natuurwetten als de rest, of we dat nu leuk vinden of niet. Als onze opvattingen over de kosmos veranderen, moeten onze opvattingen over de mens ook veranderen. Dat is heel belangrijk. Zo boven, zo beneden."

Dit gedicht is van Jenny Maas:

Als je duikt in de ziel van de wereld
Zie je alles zo helder als nam je een duik in de helderste oceaan
Je verbindt je met alles wat is en beseft
Dit ben ik
De energie van de kosmos stroomt ook door mij
Mijn ziel is verbonden met de ziel van de wereld
Die verbintenis doet je beseffen
Dit ben ik
Ik besta uit pure energie
Energie met een geweldige intelligentie
Zo intelligent, dat ze precies weet wat ze moet doen
Om een walvis te maken, een mier,
Om een "mij" te maken
Ze tovert zich om in een ontelbaar aantal delen
Die zichzelf ervaren op ontelbaar veel manieren
Allemaal denkend dat ze los zijn
Maar de ruimte tussen ons is dezelfde energie
Er is maar èèn wezen en dat zijn wij
Dat ben ik
Ik ben alles, net zoals jij. Als je een duik neemt
in de ziel van de wereld WEET JE. je ervaart de
basis van het bestaan.
Daar is geen woord voor bedacht, omdat het
AL bestond, voor er woorden waren.

Beter kan ik het niet zeggen en ik sluit mij hierbij aan met de woorden die ik onlangs schreef: Vanmorgen was ik zo aan het mijmeren en dacht, n.a.v. dingen die mijn pad kruisen, hoe kan het nu toch dat ik zoveel "weet?" Ze hebben het wel over; je moet er voor open staan, maar is dit genoeg? Zelf denk ik dat het van belang is waar je je aandacht aan schenkt. De wereld is vol tegenstellingen, dualiteit. Hier kunnen we van leren, de keus maken die bij ons past. Waar richten wij ons op. Ik denk dat dit ontzettend belangrijk is, waar we voor kiezen, ons op richten maken wij groot. Wat we aandacht geven groeit, dit is het cruciale punt. In het kort komt het hier op neer; kiezen we voor angst of liefde. Liefde is de echte kracht, onvoorwaardelijke liefde voor alles wat er is. Ongeacht of het jouw goedkeuring verkrijgt, dat is niet belangrijk. Iemand is die hij is, een roos is een roos, nietwaar? Daarom moeten we eerst voor onszelf kiezen als we onszelf in de kou laten staan kunnen we geen warmte verspreiden. Dat kan een kachel zonder brandstof ook niet. Alles begint bij jezelf. Ik ben het middelpunt van mijn Universum, net zo als jij het middelpunt bent van jouw Universum. Het gaat er dus om kan ik ten volle die bepaalde keus maken? Ga ik dan niet aan mezelf voorbij? Alle gevoelens, emoties mogen er zijn, je hoeft ze alleen aan jezelf toe te geven, want eerlijkheid, vooral naar jezelf toe is een eerste vereiste. Maar de beloning is groot. Je krijgt licht, ruimte en een groot gevoel van vrijheid omdat je weet als het er op aan komt heb ik alleen met mezelf te doen. Het leven, jouw leven, mijn leven ten volle te leven, zoals het bedoeld is en daarvoor hoef je niemand verantwoording voor af te leggen, alleen naar jezelf toe, natuurlijk zonder een ander willens en wetens schade toe te brengen maar dat spreekt vanzelf.

Warme positieve hartegroet van Aly

Lieve Mensen,

Toen het bericht afgelopen donderdag in de krant verscheen van het overlijden van Antonie Kamerling, waren wij net als heel veel mensen enorm geschokt. Zo'n lieve gevoelige talentvolle man, een man die zo te zien alles bezat, wat een mens nodig heeft. Zowel op materieel gebied, gezinsleven en carriere. Maar schijn kan bedriegen.

Momenteel zijn mijn drie dochters in de leeftijdscategorie van Antonie, jonge veertigers. Er is donderdag ook gelijk contact geweest met hun, wij bespraken het overlijden van Antonie maar hierbij kwamen persoonlijke gevoelens weer boven, want eind 1980 heb ik zelf een zelfmoordpoging gedaan met medicijnen. De kinderen waren toen 13, 12 en 10.
Achteraf ben ik ontzettend blij dat het niet  gelukt is maar het blijft een heftige gebeurtenis. Nu ben ik ervan overtuigd dat ik het nooit weer zal doen. Bij latere gesprekken is mij duidelijk geworden wat voor gevoelens ik heb veroorzaakt door mijn daad. Een bericht ter verduidelijking had ik niet achtergelaten. Mijn jongste dochter vooral, vroeg zich af, zijn wij het niet waard om voor te leven? (Terwijl ik nu vaak zeg dat ik erg blij ben met hun en tevens dankbaar dat ik hun moeder ben) En er was kwaadheid dat ik verkozen had om uit dit leven te stappen. Maar de depressie duurde zo lang en was voor mij niet meer draagbaar. Ik voelde mij minderwaardig en kon er voor niemand zijn. Ik dacht echt en alleen  maar laten ze maar een betere vrouw en moeder zoeken aan mij hebben ze niks.
Toen wij hier veel later over konden spreken werd het naar weerskanten duidelijker en kwam er begrip naar elkaar toe. Ik heb het mezelf wel vergeven, op dat moment kon ik niet anders. Onze toenmalige huisarts zei tegen mijn man: het is alleen aandacht vragen want met deze pillen (ik weet niet meer welke) lukt het nooit. Maar dit wist ik niet en ik wilde toen echt dood. De huisarts sprak vanuit zijn kunnen en probeerde op zijn manier waarschijnlijk te troosten.

Het is nu 30 jaar geleden ik was toen 33 jaar. Daarna meerdere psychoses en depressies gehad maar nooit meer aan beeindiging gedacht, hoewel ik het dan soms wel moeilijk vind met mezelf te leven. Veel heb ik aan mezelf gewerkt, je kan wel zeggen zelftherapie toegepast. Ik ben er helemaal van overtuigd dat het van binnenuit moet komen. Mensen kunnen wel zeggen; je bent zo'n aardig mens, je hebt leuk werk, fantastische man en kinderen, je kan dit of dat zo goed, bij sommige mensen zou dit kunnen werken maar meestal is het zo dat je er zelf van overtuigd moet zijn. Het is een cliche maar wel waar, je moet van jezelf houden, jezelf ten volle accepteren met al je hoedanigheden, je kunnen en je beperkingen. Volledige zelfaanvaarding.
Als je respect en liefde voor jezelf hebt maak je geen eind aan het leven. Mensen die een eind aan hun leven maken stellen vaak te hoge eisen aan zichzelf.

Wat dat betreft is het nog steeds een moeilijke maatschappij. Prestatiedrang, dit begint immers al op school en de maatschappij wordt zo gekoppeld aan macht en economie. Er wordt nog steeds angst, negativiteit dus gecreeerd i.p.v. liefde. Liefde is voor mij verwant aan respect, geduld en aandacht. Als je maar steeds denkt dat je ergens aan moet voldoen om waardevol gevonden te worden betekent het automatisch dat je er niet mag zijn zoals je bent. We MOETEN van die oude programma's af met aldoor dat liedje: "iedereen aanpassen aan de maatschappij". De maatschappij wordt gemaakt door mensen dus moet de maatschappij zich aanpassen aan ons. Ieder mens is goed zoals hij is, dit kan vanaf de geboorte niet genoeg benadrukt worden. Toen ik aan mijn kleinzoon van zes jaar vroeg wat hij wilde worden zei hij kwaad: "ik ben al wat!!" hij is nu bijna elf maar ik weet het nog goed, ik dacht: die zit.

Ja er heeft zich vanaf die tijd (1980) een hele ontwikkeling in gang gezet. Ik wilde zoveel weten over de psyche van de mens en van mij in het bijzonder, want wie kan daar beter achterkomen dan jijzelf. Een ander kan toch niet zeggen hoe jij er vanbinnen uitziet? Het was en is spannend maar ik hou van uitdaging. (Depressie kan trouwens ook te maken hebben met te weinig uitdaging, met saaiheid dus) En als het leven erdoor verrijkt, fantastisch toch? Ik heb werkelijk kracht uit ervaring gehaald en mijns inziens is dat de enige kracht die werkt. Jouw eigen innerlijke kracht want je moet jezelf nooit met een ander vergelijken. Jij bent Uniek. Van jou is er maar een. Bovendien is mijn overtuiging dat de dood niet bestaat dan heeft het geen enkel nut mij zelf van het leven te beroven, leven is leren en de zielsopdracht zal moeten worden vervuld. Hoe dit precies werkt weet ik ook niet, het leven met de dood is een mysterie en iedereen heeft z'n eigen mysterie op te lossen. Ik weet wel dat wat wij "dood" noemen bestaat niet, aangezien die een overgang is naar een andere staat van zijn.
Bij religieuze mensen wordt wel eens gezegd: "waarom greep God niet in maar als God in ons leven zou ingrijpen, zou er geen sprake zijn van een vrije wil en eigen verantwoordelijkheid".

In het verleden heb ik mijn anderszijn meerdere malen verwenst, of nog erger vervloekt maar nu zou ik niet anders meer willen wezen zoals ik ben. Ik ben bij mezelf thuisgekomen.

Een gedicht van 25-09-2010

Meerdere malen heb ik de Regenboog beklommen
de aarde en aardemensen stonden mij niet aan
De Regenboog laat de verbinding zien
verbinding van de Hemel met de Aarde

Degene die scheiding aanbracht was ik
Ik wilde naar boven om beneden te ontvluchten
Maar boven aangekomen deed ik een ontdekking
De Regenboog is een cirkel er is geen boven en beneden
Hemel is Aarde + Aarde is Hemel

Nu kan ik dagelijks de Regenboog beklimmen
en genieten van de prachtige verbinding
Een verbinding die mij niet meer scheidt
niet van boven en ook niet meer van beneden

Meer woorden voor dit mysterie schieten te kort
Alleen dit; er is in mij een weten
een weten dat verteld:

Er is geen dood er is alleen Oneindig leven!

Vanaf hier wens ik Isa, Merlijn en Vlinder en verdere naaste familie veel kracht toe bij dit verlies dat ze de hulp mogen krijgen die zij verlangen.

Warme Groet van Hart tot Hart van Aly30 augustus 2010  Lieve mensen,

Dit stond 19 augustus op mijn maankalender: Er wordt rechtlijnig gedacht, er is geen ruimte voor creativiteit, dit geldt zowel thuis als op het werk. Goed moment voor spontaniteit, voor eerlijkheid en in vervulling laten gaan van grote en kleine wensen. Neem je kans waar om je grenzen te verbreiden, laat je fantasie de vrije loop en zie hoe je je leven hiermee kunt verrijken. Je bezit nu de kracht om je grenzen te verleggen, maar ook de realiteitszin om je eigen grenzen te kennen .

Deze spreuk op de site dagelijkse gedachte van Bertrand Russell sluit hier goed op aan: Durf een afwijkende mening te hebben. Elke waarheid was eens een zonderlinge gedachte.

Waarom zijn mensen zo bang voor andersdenkenden? In de reguliere "geneeskunde" doen ze niet anders dan mensen in hokjes plaatsen. De "patient" moet voldoen aan het standaardprincipe. Zelf heb ik ook "wat heet" schizofrene trekjes in mijn Manischdepressief patroon. Tenminste deze benamingen worden gebruikt.

Er zijn mensen die worden bang voor zichzelf omdat een ander uitmaakt dat ze niet "normaal" zouden zijn, om maar helemaal niet te spreken van hun omgeving: " o je, een schizofreen, mijden dus als de pest. Mijn etiket is schijnbaar niet te onthouden, zelf maar invullen dus, en soms weten ze niet eens wat iemand mankeert maar wel dat er iets is op het geestelijk vlak, of in de volksmond; een steekje aan los zit, en daar wil je toch niet mee om gaan het zou wel besmettelijk kunnen zijn.

Waarom toch die standaardhokjes, geen mens is standaard maar dat is men wel gaan geloven. En de mens die niet in zo'n doorsnee hokje past krijgt een etiket en pillen en voelt zich maatschappij onwaardig. Maar dit is aangepraat door een systeem dat denkt het zo goed te weten, zij stellen hun beperkte grenzen waar volgens hen zich iedereen aan moet houden. Denk je hier buiten, wordt je voor geestelijk onwel verklaard. Maar als niemand vrij durfde denken leefden we nog in het jaar nul. Door de evolutie heen zijn er gelukkig altijd andersdenkenden geweest.

Het is angst wat ons tegenhoudt, angst voor verandering, het onbekende, men kiest zo vaak voor zekerheid, hoewel zekerheid? Onlangs las ik dit: wie bang is zijn zekerheid te verliezen weet zeker dat er geen zekerheden zijn!

Dat sommige mensen medicijnen moeten slikken kan nu veelal niet anders omdat er (nog) geen andere oplossing is. (Vaak wordt er ook niet naar gezocht, niet door arts noch "patient") en hier speelt die angst weer een rol, wat men niet kent, vreemd vindt, staat men niet voor open. Dit is tevens het moeilijke eraan want je moet wel vertrouwen hebben, vooral in jezelf. En de wetenschap, regulier cirquit, farmaceutica denken te rechtlijnig, en wat de farma betreft ook nog eens te commercieel, zo vallen veel mensen sowieso buiten de boot. En dit vind ik het ergste hieraan dat mensen hun eigenheid en het vertrouwen in zichzelf kwijtraken in zichzelf door medicatie.

Ik had in 2002 ook kunnen denken na de gestelde diagnose MDS,: ooh, komt het daardoor, ik ben dus ziek in mijn hoofd, daardoor denk ik niet als de rest, niet als de doorsneemens. Tenminste zoals deze wordt afgeschilderd. Maar gelukkig geloofde ik sterk in mijzelf, in mijn eigen kracht, mijn eigen werkelijkheid. Ik wist en weet dat de wereld om heel wat anders hoort te draaien als dat ze nu lijkt te doen. (Alles liekt niet wat ut is en alles is niet wat ut liekt! (Drens gezegde)
En dat je als eenling hier veel aan kunt doen, ongeacht je plaats in de maatschappij. We maken allemaal deel uit van dat grote Universum, daardoor heeft alles wat we denken, zeggen en doen invloed. Hoe meer dit gaat doordringen, des te meer gaan we zelf onze verantwoordelijkheid nemen. Door je vrije wil heb je n.l. altijd de keus hoe jij met de dingen omgaat, hoe je reageert in bepaalde situaties. Naar jezelf luisteren is zo belangrijk, vandaar dit gedicht:

Zit af en toe stil en doe niets
LUISTER naar het gefluister van je ziel
LUISTER diep
LUISTER zacht
LUISTER teder en met open armen
LUISTER met "wees welkom" op je lippen
LUISTER voorzichtiger dan ooit
Datgene wat je bijna HOREN kunt
Dat wat je VOELBAAR diep van BINNEN WEET
Dat is het gefluister van je ZIEL
Soms valt het je zomaar toe
in de toevalligste TOEVALLIGHEDEN
Dat zijn de klavertjes vier
in het weiland van je LEVEN
Huppel er zachtjes om heen
Zodat je ze niet missen kunt
Haast en drukte vertrappen ze
voor je ze ZIET
ZACHTJES OPENSTAAN wens
ik je dus

Zodat je VINDT wat altijd AL DICHTBIJ je was.

Bron: Onkruid



Gisteren vierden wij de verjaardag van twee van mijn  kleinkinderen, zoals gebruikelijk heb je dan allerlei verschillende mensen bij elkaar, hier heb ik geen problemen mee, ik heb er geen moeite mee om met mensen te praten die ik niet of nauwelijks ken. Toch heb ik de andere dag vaak een kater (niet van de drank) maar een onvoldaan gevoel. Het heeft veel verjaardagen, feestjes of wat voor bijeenkomsten geduurd voor ik dit gevoel kon plaatsen. Op een zeker moment kwam ik er achter dat de gesprekken voor mij onbevredigend waren. Het wezenlijke contact, zoals ik dat zag, ontbrak. Vooral had ik hier last van naar de mensen toe die mij lief zijn. Maar langzamerhand kwam ik er achter dat mijn denkwijze verschilt van de hunne en dat deze moeilijk viel uit te leggen en een mens wil begrepen worden dus ik ook. Nu verlang ik dit niet meer, ik zie nu duidelijker dat een ieder zijn eigen pad bewandeld. Het mijne is mooi en moeilijk tegelijk maar ik hoef niemand meer uit te leggen hoe mijn weg kronkelt, ik mag soms met iemand een stuk of stukje mee op de zijne maar ik hoef niemand meer de richting aan te wijzen, dit is een stuk rustiger, het scheelt energie.

Wel vinden de meeste mensen het raar dat ik mijn gegeven etiket niet als een ziekte zie. Dit valt nog helemaal buiten de meeste programmaboekjes.


Dit schreef ik maandag 16-10-2007
Mijn leerproces heeft een wending genomen na het lezen van de boeken van Patricia Cori, mij aangeraden door een lieve vriendin. Het boek dat ik nu lees, sluit hier ook op aan. Het is van schrijver, kunstenaar Janosh: de kunst van het creeren, de kracht van gedachten, energie en intenties. Gedachten, inzichten die ikzelf over de materie had worden hier verwoord, aan Janosh, door een buitenaards wezen. Geloof ik in buitenaardse wezens? Ja natuurlijk, het heelal is oneindig waarom zullen wij de enige levende wezens hierin zijn? Met de dominee had ik hier ook al eens een gesprek over. Alles van de laatste tijd, vanaf mijn gesprek met een eerdere wijze buurvrouw, over de vraag van haar in welke fase ik momenteel zit en of ik mijn hele familie heb meegenomen en de brief door het medium Sjoukje (automatisch schrift) ondertekend door mijn vrienden van, laat ik het maar noemen de andere kant, valt meer op zijn plaats. Hoe het ook allemaal ontstaan is, door het scheppen van God, de evolutietheorie van Darwin, de Oerknal, het sprak mij geen van allen aan. Maar ik ben nieuwsgierig van aard en blijf zoeken, opletten en vooral lezen.
Wij hebben  een vrije wil, we hebben altijd keus. Dit botste bij mij met de regel "Uw wil geschiede" en de uitspraak; de mens wikt maar God beschikt.
Door deze laatste boeken krijgt dit alles een andere dimensie. Wij bezitten immers allen die Goddelijke Vonk. Wij zijn medescheppers. En volgens mij gaat dit medescheppen heel ver. Ik weet dat zolang wij leven ook leren en groeien. Ik weet dat bewust worden van processen heel belangrijk is. Ik vind het van levensbelang.

Toeval bestaat niet, dit onderschrijf ik ten volle. Maar hoe gaat dit precies in zijn werk? Ik vond dit heel mysterieus? Vond? De sluiers worden dunner lees ik in dit laatste boek. Wat ik eerder zag als steun van God en b.v. Engelen, en dan God gezien als Universum, alomvertegenwoordig, kan heel goed direkte hulp van buitenaardse wezens zijn, die in direct contact staan met ons. Zo is dit toeval verklaart????!!!!!!

Nu ik zo in het leven sta (nog wankel, er moet veel gedaan worden aan oude overtuigingen, opgeruimd wel te verstaan) is het leven voor mij mooier, uitbundiger en spannender. Maar tevens moeilijker vooral met mijn dierbaren, ik zou ze zo graag er helemaal in willen betrekken, evenals de mensen waar ik mee omga. Zo van: Zien jullie het dan niet, zo zit de wereld in elkaar. Mijn innerlijke wereld en de buitenwereld gescheiden houden en ze toch als eenheid zien.




Dit schreef ik toen, wat dit betreft is er naar andere mensen toe duidelijk verschil. Op enig moment ontstond het inzicht; Ik hoef de wereld niet te redden,oef!!!
In dit fragment noemde ik ook de naam Janosh, aan zijn boek heb ik heel veel gehad en nog krijg ik steeds zijn mooie nieuwsbrieven. Hij maakt contact met Saie, een multidimensionaal lichtwezen. Het staat iedereen vrij te geloven wat hij of zij wil maar ik huldig de stelling als het maar positief  is en het bij mij past, kan het mij niet zoveel schelen waar het vandaan komt, daarom nu een stukje uit genoemd boek wat hier wel bij past:
Alles is een keuze. Je bent hier op de Aarde in vrijheid. En juist daar ligt de uitdaging. Kun je wel met vrijheid omgaan? Je hunkert naar vrijheid, maar je bent er ook bang voor. Vrijheid houdt n.l. ook in dat jij verantwoordelijk bent voor elke stap die je maakt, zelf verantwoordelijk bent voor alles wat je overkomt. Jij bent de regisseur van jouw eigen leven. Als je dat aandurft dan leef je in vrijheid, jij hebt immers gekozen voor het leven dat je leidt. Dus je blauwdruk, je basisprogramma staat vast, daar heb je op zielsniveau voor gekozen. Maar jij bepaalt hoe jij jouw basisprogramma ervaart en hoe je vanuit je basisprogramma ervaringen gaat omzetten. Ook dat is een keuze, want elke stap is een keuze. Dat is de vrijheid waarover ik spreek. Het is jouw keuze hoe je iets ervaart, wat je ermee wilt doen, hoe ervaringen voelen en wat eruit voort vloeit. Maar daar zit ook je onbewuste angst. Je bent gewend om jezelf naar beneden te halen. Velen hebben in hun programma staan dat een ander meer weet, dat een ander krachtiger is, dat een ander mooier, intelligenter is. Daarom kiezen jullie nog steeds niet voor vrijheid. Jullie zijn gewend te volgen; dat is door de eeuwen heen ook de kracht geweest van religies. De diepere betekenis en het doel van religies heeft in de basis de groei in het bewustwordingsproces van de mensheid tot doel. Maar langzaamaan is dit vervormd tot angst en het tegenovergestelde van vrijheid.


Mij spreekt dit enorm aan, maar dat hoeft niet voor iedereen te gelden, het ligt er helemaal aan wat je bent tegen gekomen op je levenspad, hier laat ik het deze keer bij,

Warme hartegroet AlyLieve mensen,

Momenteel zit ik ergens op de nullijn, ik bedoel dit in het kader aangezien ik mij een plusminus mens noem. In de plus te leven is een stuk aangenamer, dat loopt soepel, in de min verloopt alles stroef. In het verleden zocht ik naar een aanleiding voor dit ongewenste gevoel, nu niet meer omdat ik weet dat er geen aanleiding hoeft te zijn, maar dat maakt het nog niet gemakkelijker te accepteren. Met een depressie kan je weinig, alleen de fase accepteren waar je in zit, de diepte van de depressie heeft natuurlijk wel invloed. Door deze stemmingswisselingen kreeg ik dan wel de diagnose Manisch depressieve stoornis (MDS) wat mij is toebedeeld in 2002, maar ik ben blij dat ik het door mijn eigenwijsheid slechts zie als een etiket. Als je zo'n etiket hebt gekregen n.a.v. de symptomen die zich hebben voorgedaan, heb jezelf de plicht, vind ik, om uit te zoeken wat hiervan de oorzaak is, dat kan alleen ik zelf. Alles komt immers van binnenuit, hoe kan dan een arts het van buitenuit beoordelen.

Je eigen gedachten doen veel met je, je kan door het denken jezelf nog dieper in de put duwen dat weet ik uit eigen ervaring. Precies zoals ik met mijn gedachten die cruciale grens overga. Wat ik moet en wil proberen te voorkomen, maar dat is nu niet aan de orde. In tegendeel. Er is nu lichte gedachteremming. Wat ik als een grote tekortkoming voor mezelf ervaar.

In een soortgelijke stemming geschreven op 05-01-10:
Ik voel me belabberd. Deze manier van leven vind ik moeilijk. Waar denken "gewone" mensen eigenlijk aan. Ik mis mijn niet saaie gedachten, daar was ik juist zo blij mee. nu ben ik een kachel die geen brandstof krijgt toegediend. Zo voelt het voor mij ook, er is geen warmte, niet voor mezelf, noch voor een ander. Het is zo koud, zo kil, zo bloedeloos. Ik moet leren om net zoveel brandstof in de kachel te doen dat zij net blijft branden, de temperatuur lekker aangenaam. Dat valt niet mee voor een plusminus mens, het is meestal alles of niks. Maar het is nu niks en het voelt ook als niks. En dat kan ik niet lang verdragen. Als de kachel uitdooft krijg je hem moeilijk weer aan de gang. Maar bij mij kan zij ook niet op volle sterkte branden dan gaat het weer in de hens. Toch wil ik warmte.
En op 06-01-10: Ik mis geestelijke brandstof.
Zo voel ik mij op een of andere manier gevangen. Ik voel me doodongelukkig, ben moe, verdrietig, kwaad en prikkelbaar. Ik weet niet hoe ik de grens moet naderen zonder hem te overstijgen. Waar zijn de grenswachters die mij laten weten; tot hier en niet verder. Omdat ik niet weet hoe dicht ik de grens kan naderen durf ik/wil ik niet op zoek. Maar op deze manier kan mijn zoektocht niet eindigen, op deze gevoelloze, doelloze manier.
Ik zoek licht en warmte, voor mij en mijn medemens. Nu is er kou en zwaarte in mijn hart. Dit houdt geen hart lang vol. Ik wil me niet onverschillig en ontevreden voelen, dat sloopt me. Waarom kan ik de grens niet passeren zonder verwarring?

Na een vorige episode schreef ik dit op 12-02-09:
Sinds gisteren en dus ook vandaag heb ik weer meer grip op mijn leven, dat voelt zo ontzettend lekker. Zo levendig!!
Gelukkig kan ik weer brainstormen met mezelf, door de afgeremde gedachtegang die hoort bij het herstel van een episode, tenminste bij mij, werd ik gewoon bang dat dit niet zou terugkeren. Mensen zoals ik hebben het op aarde moeilijk, niet alleen door de "stoornis" maar ook hoe ik denk. Goh, ik heb voor het eerst sinds lange tijd weer zin in de andere dag; morgen dus.

De psyche heeft mij altijd eigenlijk al geinteresseerd, vooral de samenwerking tussen lichaam en geest. Ik weet dat bewustwording heel belangrijk is, jouw eigen beeld van de wereld, van alles wat er gebeurt, hoe jij dat ondervindt, wat jouw overtuiging is dat vormt jouw wereld, ieder mens is scheppend bezig. Citaat van Dr. Bruce Lipton uit "De biologie van de overtuiging": (........) We beleven opwindende tijden, want wetenschap is het proces van het verbrijzelen van oude mythen en het herschrijven van een fundamentele overtuiging inzake de menselijke beschaving. De overtuiging dat wij broze chemische machines zijn die door genen worden bestuurd maakt plaats voor het inzicht dat wij krachtige scheppers van ons leven zijn en van de wereld waarin we leven."

De schepper in onszelf
Als we eindelijk eens willen geloven
Dat we scheppers zijn
Dat wij met ons denken en ons
handelen een wereld hebben gecreeerd
van lijden en pijn.

Als we eindelijk geloven
dat wij scheppers zijn
dan zou dat het begin
van heling en vrede kunnen zijn.

Want zoals we nu weten
is alles gebaseerd op energie
Gedachten zijn vibraties die resoneren
en materialiseren.

Als wij de Schepper in onszelf
aanvaarden
Dan kunnen we met onze gedachten
Een wereld creeeren waarin Liefde
Schoonheid en Vreugde
Ons uitgangspunt zal zijn

Liane Franzani

Mijn interesse gaat heel ver, het is haast een onwereldse nieuwsgierigheid, gekoppeld aan mijn innerlijk weten. De interesse was er altijd al maar heeft zich verdiept door een ervaring die mijn man had met de reguliere geneeskunde, hij kreeg een beoordeling waar wij niks mee konden. toen ben ik mij gaan verdiepen in de natuurlijke geneeswijzen maar dat heb ik nogal groots aangepakt want als je het ene leest verwijst het zich weer naar iets wat ik ook wil weten, zo kwam ik uit bij de kwantumgeneeskunde. Waarbij de mens als een geheel wordt gezien. Zoals het in mijn optiek ook hoort. Vroeger toen die chemische middelen er nog niet waren gingen er ook mensen dood. (dood vind ik trouwens zo'n dood woord, ik spreek liever van naar de andere wereld gaan) En nu ze zo "kundig"  zijn nog. Er zijn alleen nog maar meer ziekten bijgekomen. De nieuwe wetenschap die verder gaat dan de gewone wetenschap is er allang achter dat er veel meer is dan wij kunnen zien en meten. Maar de medische wetenschap blijft hierbij achter omdat de farmaceutische industrie zo'n grote vinger in de pap heeft. Wat heeft zij aan gezonde mensen?

Misschien schrijf ik nog wel eens een boek om de nieuwe spiritualiteit te koppelen aan de nieuwe wetenschap, om dit zichtbaar te maken voor "gewone"  mensen. Want de meesten lezen geen wetenschappelijke boeken en ik weet inmiddels hoe belangrijk bewustwording is. Het geeft Vrede, Vrijheid en Energie en mijn motto "verbeter de wereld begin bij jezelf" kun je beter tot uiting brengen. Citaat van Eckhart Tolle: " Met iedere persoon die ontwaakt neemt het gewicht van het collectieve bewustzijn toe en wordt het ontwaken voor andere mensen gemakkelijker."

Een tijd geleden alweer schreef ik dit:
Gedachtenkracht:
We zijn zender en ontvanger. Er vindt natuurlijk ontzettend veel plaats in de atmosfeer om ons heen. Als we ons er voor open stellen en we laten onze gedachten de vrije loop komen er andere inzichten op ons pad. We fungeren a.h.w. als een satelliet. Belangrijk is n.l. wat we er mee doen geven we ze een positieve of negatieve lading. Kort gezegd: Liefde of angst. Want wat wij uitzenden wordt versterkt, daarom zijn onze overtuigingen van belang. Wat van belang is wordt groter. Wat aandacht krijgt groeit immers. Gedachten van ons mensen zijn krachten voor de aarde waarop we leven. Wij kunnen zelfs in ons eentje zo ontzettend veel!

Wat onder nieuwe wetenschap wordt verstaan is belangrijk voor iedereen maar voor Ons Soort Mensen (OSM) in het bijzonder zodat wij ons geen ziekte in de schoenen laten schuiven. Niet zo denken als zij maar onze eigen overtuiging laten prevaleren.

Warme groet Aly

Lieve mensen,

Dit gedicht schreef ik op 14-08-09 ongeveer een week later ging het "mis":

In een prachtige Goudsbloem bevind
zich mijn kleurrijk Universum
Alles wat licht en kleur uitstraalt
mag er zijn.

Er is blijheid,
er wordt gelachen en gehuild maar
dat is van
Geluk!

Er is vrede en vrijheid,
er wordt gedanst en gezongen
ieder in z'n eigen ritme, op z'n eigen wijs.

Vreugde manifesteert zich in alles,
het positieve ontpopt zich vanuit het
Onzichtbare

Liefdevolle wijsheid ontsluit zich.
Zon, Maan en de Sterren, verre en
dichtbije Planeten
hebben hun baan gekozen.

Zo is de Hemel op Aarde geboren.

Aly

Goudsbloem: Calendula is helend.

Dinsdag 11-12-2007

Natuurlijk wil ik stabiel blijven, hoe doe ik dat?
Toch niet door mij wezenloos te eten in  medicijnen?
Ik wil op mijn manier LEVEN, dat betekend Grenzen Verkennend Leven!
Mijn droom ging over "de slang" had ik toen al begin van Hypo-manie?
Dit voelde niet zo. Ik was stabiel maar heel erg blij met mijn droom.
Met persoonlijke symbolen, Turkooise kop; mijn eigenheid en de grijze handen. Ik moet heel erg oppassen aan wie ik mijn ervaringen vertel. Vanmorgen moest ik huilen want met wie kan ik het delen als niemand mij begrijpt. Een goeie vriendin komt waarschijnlijk volgende week, aan haar kan ik het kwijt. Ze zal ook niet alles begrijpen maar ze vind het niet eng. Ze probeert met me mee te denken. Zij vindt dromen ook fascinerend. Ik hoop dat de droomcursus, gegeven door Barbara Driessen, doorgaat.
Zij gaat uit van deze drie vragen: 1. Waar kom  je vandaan? 2. Waar ga je heen? 3. Waar sta je nu?  1. Het enige wat bij met opkomt is (huilend) van heel ver. 2. Daar waar ik vandaan kom. 3. Hier, op de juiste plek.
Sommige patronen herhalen zich (manie) Toch heb ik niet het idee dat het voor mij een obstakel is in mijn ontwikkeling. Ik blijf niet hangen in de waarom vraag. Kom ik weer uit een episode ben ik weer meer in balans met mezelf. Maar deze laatste (Hypo-manie) was heftig; de droom over transformatie en de woorden van een lieve wijze buurvrouw over in welke fase ik nu zit en dan een gebeuren wat ik als wedergeboorte omschrijf. Moeilijk om dit een plek te geven, vooral omdat ik het alleen moet doen, weliswaar als ondersteuning medicijnen, hoewel ik heb ervaren dat deze ook geen garantie zijn. Maar erover praten kan ik met bijna niemand.

Ik denk dus anders, wij zijn anders, met ons gekregen etiket, ik ben blij om anders te zijn, ik, wij, bekijken de wereld door een andere bril dan de doorsnee mensen. Waarom zou ik de nadruk leggen op wat zij zien als ziekte? daar kom ik toch geen steek verder mee. Mijzelf niet als "volwaardig" mens zien. Daar kan ik toch niks mee.

De mens veranderd, de aarde waarop we leven veranderd, we evolueren. Maar dit komt niet door de zogenaamde vooruitgang gekoppeld aan geld en macht. Ware evolutie komt van binnenuit. Ik mag hopen dat er op korte termijn anders tegen Ons Soort Mensen wordt aangekeken en vooral anders met ons wordt omgegaan. Meer rekening wordt gehouden met onze eigenheid en niet dat we moeten voldoen zoals men vindt dat mensen moeten zijn  om te kunnen functioneren in deze veelal gevoelloze, prestatie gerichte maatschappij. Elk mens wil graag in vrede leven, zich innerlijk tevreden voelen. Ons Soort Mensen leven gevoeliger, onze voelhorens steken verder uit dan is het toch logisch dat we buiten de boot vallen in dit systeem. Dit citaat van Martin Buber zegt alles: Een systeem dat niet meer in dienst staat van de mens en zijn behoeften maar integendeel de mens onderwerpt aan de behoeften van het systeem is mensontwaardig.
Het is immers niet gemakkelijk om je staande te houden in deze jachtige wereld waar van alles van je verlangt wordt, met of zonder etiket.

Tussendoor net het verhaal van Wolf gelezen, ook op deze site, wat aangrijpend en weer een bewijs dat mensen anders denken als ziekte zien. Zelfs de ouders, wat is de mensheid gehersenspoeld en angstig. Wat ze niet kennen  staan ze niet voor open.

Een dag uit mijn leven geschreven op dinsdag 26-06-07
Gisteravond al tegen half tien in bed. Vanmorgen om 3.30 wakker en wat onrustig gedommeld. Geen zin om er met Auke uit te gaan om 6.30, daarna geslapen tot ongeveer 8.00 uur. Mijn zelfgevoel was niet goed, gisteren na de 4 gesprekken aan de lotgenotenlijn was ik heel moe. Dit kende ik niet meer van mezelf. Er was na alles (zelfwerk) ook zoiets over mij gekomen; van wat voor gesprek dan ook, ik kan het aan. En dit was ook een voorwaarde die ik mij zelf had gestelt; als ik met de gesprekken blijf zitten, in mijn hoofd blijf malen, extra energie kost, stop ik subiet met de lijn, want daar heb ik niks aan en de mensen aan de andere kant van de lijn al helemaal niet. Bovendien is het mijn eerste plicht mijn grenzen te bewaken. Net als bij de brandweer; eigen veiligheid eerst.
Maar ik kan goed afstand nemen tegenwoordig, zie, merk en voel wat van mij is of van die ander. Die gemoedstoestand heb ik verworven door aan mezelf te werken. Wat 17 juni ook nog eens bevestigd werd door "de brief" het automatisch schrift. Nu ik hem net weer gelezen heb, opnieuw geconstateerd hoe die woorden bij me passen. Ze kennen me goed aan de andere kant. Ik kreeg dus wat "hoogmoedswaanzin" zo van, wie het ook is, wat voor probleem dan ook, als ik luister kan het niet mis gaan. Nou mis ging het niet direct maar het leverde mij geen goed gevoel op. Ik kan het nu vrij snel beredeneren waar dit mee te maken heeft.
Vroeger, niet zo heel lang geleden, en nu ook nog jammer genoeg veel mensen, dacht ik, denken: ik kan dit niet, het wordt nooit wat en gaf de moed op. Vanmorgen eerst; geen zin om uit bed te gaan, echt zoiets van getverderrie wat helpt mij al dat werk. Bidden, affirmaties en schrijven, dan denk je dat je er bent sta ik weer beneden en als ik hier in blijf hangen ben ik inderdaad weer een of twee niveau's omlaag. Want ik las een keer; hier op aarde zitten we allemaal in dezelfde klas maar op verschillende niveau's. Dit onderschrijf ik van harte. En zoals een lieve wijze vriendin mij onlangs vroeg in welke fase ik mij nu bevond en hoe ik daar was gekomen? (lange weg) weet ik dat ik weer een ander niveau heb bereikt, en dan ben je er niet maar wordt de "leerstof" moeilijker. Ook gemakkelijker want je hebt al zoveel gehad. Maar om op die klassen terug te komen, hier zit dus iedereen in; oud, jong en dom? en knap. En iemand van 6 jaar kan wel een ander niveau hebben dan iemand van 88 jaar. Wij kunnen niet zien hoe oud iemands ziel is. Maar wat ik denk daar kan een ander zich wellicht niet in vinden omdat de persoonlijke weg van een ieder van ons verschilt. Daarom kan een dogmatische voorganger van welk geloof dan ook nooit aan de mensen zijn geloof op leggen.
Vandaar zoveel schijnheiligheid, ze voelen er geen echtheid/verbinding mee. Dat is met een wetend geloof anders; wat voor mij waarheid is voel ik in mijn Hart, daar voel ik innerlijke vrede, de Goddelijke vonk. En dat gevoel wil ik graag voor altijd vast houden en als ik dat "gevoel" even kwijt ben, want het blijft er gelukkig wel en ik werk eraan om het uit te breiden, maar als het gevoel is onder gedompeld in, zoals vanmorgen, onlustgevoelens, teneergeslagenheid en ontevredenheid vind ik het mijn taak om zo snel mogelijk weer ruimte te maken voor dat allesomvattende vrijheidsgevoel wat Geluk genoemd wordt. Heel belangrijk is om volkomen eerlijk te zijn tegenover jezelf. Dit is het moeilijkste, vooral als je een minderwaardigheidscomplex hebt, ga je niet ook nog eens jezelf naar beneden trappen, terwijl je dat onbewust al doet.
Maar juist die eigenschappen die je tegenwerken, je schaduwkant, die in het licht zetten, dan verdwijnen ze. Als je ze niet erkend blijven ze daar liggen als een verwarde knot wol. Dan is er geen ruimte voor vrijheidsgevoelens. Ik heb dat vanmorgen zelf weer gemerkt, de verwarde knot was er even weer. En alle gedachten, gevoelens die op dat moment opkwamen, mooi en lelijk, liet ik toe. Vanmorgen ging dat heel snel omdat ik het proces inmiddels wel ken. Dan sta ik er verstelt van hoe gauw er ruimte komt en mijn stemming en zin weer de positieve instelling hebben. Dat is zo'n heerlijk, dankbaar gevoel.

Bij een gesprek aan de lotgenotenlijn is het nodig om de nodige afstand te bewaren. Empathie is goed, moet zelfs vind ik, maar ik mag bijvoorbeeld niet de psychiatrie afkammen, en de natuurgeneeskunde aanprijzen. En die gesprekken van gisteravond waren nogal heftig, in de een speelde ik toch de hulpverlener, doe ik voor een deel wel meer, maar ik ging er deze keer teveel in mee. Bij een ander liet ik mij gaan i.v.m. ontevredenheid psychiatrie, begrijpelijk als je zelf ook geen goeie ervaring hebt, zoals zoveel lotgenoten aan de lijn duidelijk maken. Maar dit vind ik geen excuus. En het laatste gesprek, een vrouw had wel een heel heftig verhaal, waarover ik hier zoals jullie begrijpen niet kan uitweiden, zij was hier trouwens goed door heen gekomen dit was het punt voor haar niet. Zij heeft veel met het spirituele en dan moet ik ook oppassen dat ik afstand hou want dan leg ik algauw een hele grote link, maar ook dan moet ik voor ogen houden dat we niet op dezelfde weg hoeven te zitten. Er zijn veel werkelijkheden, al lijken er maar twee te zijn. Hemel en Aarde, Boven en Beneden, en voor sommigen is er alleen de aardse werkelijkheid. Mijn vriendin en ik praatten laatst over de onzichtbare wereld, zij had tegen een vrouw gezegd: als alles van God komt, komt het slechte ook van God, want God is alles. Ik beaamde dat toen. Maar ik zie het toch anders. God is alles, maar alles komt niet van God. God is Liefde, Geluk en Vrede.
Vandaar de Goddelijke Vonk in ieders Hart, daar kunnen wij ons mee verbinden als we willen, we hebben niet voor niks de vrije wil gekregen, we kunnen kiezen voor Goed of Kwaad, Positief of Negatief. Maar we kiezen nooit verkeerd omdat we overal van leren.
Ik heb geen idee of er meer negativiteit is dan in het verleden. Vroeger kon het zich niet zo verspreiden en bleef het meer op een plek, ook de bijbehorende negativiteit. Nu verbinden zich door de media massa's mensen mee. En zolang er kwaad in de mens zit, is het in de wereld. Daar doen we dus allemaal aan mee. En "verbeter de wereld, begin bij jezelf" is dus heel belangrijk. Het betekend niet dat je je aan alle goeie regels moet houden die de buitenwereld heeft opgesteld, hoewel natuurlijk ook goed als jij je er in kan vinden. Maar de bedoeling van deze woorden zijn dat je jezelf negatiefvrij moet maken en dat gebeurt niet door jouw slechte eigenschappen te onderdrukken. Haal ze maar naar boven, zet ze in het volle licht, je hoeft je er niet voor te schamen, het was voor jou gereedschap, je had ze nodig om hier te komen. Hier in deze fase van het leven.

Op deze manier kan ik verder. Het zijn allemaal stukjes van de mysterie puzzel. Hoever ik ermee ben is niet precies duidelijk omdat ik niet weet hoe groot hij is. Ik vind hem wel ontzettend mooi, maar ik zie dat er nog veel gaten zijn.Lieve mensen,

Dit zegt de bekende psychiater Carl Gustav Jung over datgene wat wij geestesziekte noemen: het is doorgaans een produkt van het onderbewustzijn - een crisis die ons dwingt om obstakels in onze persoonlijke ontwikkeling te erkennen. Hij zegt dat we haar moeten omarmen.

Zelf heb ik vanaf dat ik kon nadenken met mijn psyche in de clinch gelegen. Als een buitenechtelijk kind heb ik lang gedacht dat ik ongewenst was en dus niet op deze wereld mocht zijn en vond ik steeds dat ik moest bewijzen dat ik dat recht wel had. Dat leverde natuurlijk een gigantisch minderwaardigheidscomplex op.

Dit schreef ik op 24-03-2000 in mijn dagboek:
Gelezen in Don 't Worrry, Make Money, van Richard Carlson.

Wijs uzelf erop dat het leven nu begint.
Een van de meest belemmerende overtuigingen die veel mensen delen is dat we vandaag dezelfde persoon moeten zijn die we gisteren waren. Die overtuiging verhindert ons los te komen van fouten, gewoonten en beperkingen uit ons verleden. (.....)
Ik ken een mooie vergelijking over de kracht van leven in het heden. Stelt u zich voor dat u in een boot in volle zee bent. U staat aan het roer, koerst naar het oosten en stelt uzelf 3 belangrijke vragen. Ten eerste wat is het kielzog? U draait zich om en kijkt naar het water achter de boot. Dat is het kielzog. Het vormt een patroon ACHTER de boot en verdwijnt tenslotte in het niets. 2e vraag is: kan het kielzog de boot stuwen? U weet het antwoord meteen: nee, natuurlijk niet, wat een onzin. Het kielzog heeft geen stuwkracht. Tenslotte vraagt u aan uzelf: wat geeft de boot dan vaart? De boot wordt voortgestuwd door de energie die de boot nu levert, en dat is dat. (.....) Uw huidige energie is het enige dat u nodig hebt. Het probleem is dat veel mensen hun huidige energie niet ten volle kunnen benutten omdat ze blijven proberen zich door hun "kielzog" dat wat achter hun ligt, hun verleden, te laten voortstuwen. Ons verleden heeft echter net zomin kracht als het kielzog in zee. Het is niets. (.....) Als Uw gewoonten uit het verleden in uw bewuste binnendringen, kijkt u ernaar en laat ze los! (.......) Uw verleden is belangrijk omdat het nodig was om u naar het HEDEN TE BRENGEN!

Dit citaat van Richard sprak mij erg aan en ik kan er wat mee, net zoals het volgende wat een fragment is van Alice Miller als onderdeel van haar nawoord in het boek " Het drama van het begaafde kind" Op zoek naar het ware zelf.

Onze hersenen lijken op een computer met ontelbare programma's. Hoe kunnen we beweren ze allemaal te beheersen en zeggen dat een therapiemethode alle programma's van onze vroege kindertijd kan wissen? Dat lijkt me tegenwoordig praktisch onmogelijk, ook na honderd jaar primaire therapie. We kunnen echter misschien wel nagaan welke van de programma's voor ons werken, en welke tegen ons. Het kind heeft het niet gekund, de volwassene kan het proberen. Misschien slaagt hij in die taak wanneer hij op zoek gaat naar zijn autonomie, en niet, op grond van zijn opvoeding, de speelbal van andermans belangen wenst te worden.
Het spreekwoord zegt: Er zijn vele wegen die naar Rome leiden. Ik heb lange tijd naar die wegen gezocht, want ik wilde absoluut Rome bereiken; en ik ben telkens weer verdwaald. Intussen ben ik erachter gekomen dat lang niet iedereen naar Rome hoeft te gaan, te meer omdat die stad van oudsher de zetel van de macht van de menselijke ziel  is. Het is ook mogelijk dat men langs zogenaamde dwaalwegen nieuwe plaatsen ontdekt waar een langer verblijf de moeite waard is, zonder het gevoel dat men zich moet haasten. Voor mij betekende "Rome" de mogelijkheid van een volledige opheldering van de geschiedenis van mijn kindertijd, wat ik intussen als hybris ben gaan zien.
Pas toen ik mijn fixatie op "Volledige opheldering" opgaf, was ik in staat tot nieuwe ontdekkingen, die misschien alleen voor mijzelf gelden. Dat wijst er voor mij echter op dat ook andere mensen hun eigen ontdekkingen kunnen doen, en dat ik daarop best mag vertrouwen. Tot zover Alice.

Het komt erop neer en sluit ook aan bij het stuk hiervoor (Het kielzog) dat iedereen zijn /haar verantwoording moet nemen voor zijn/haar leven. Het verleden los te laten, je eigen waarheid vinden. Kortom helemaal jezelf worden. Het is belangrijk dat je al je gevoelens en emoties toelaat, ze als het ware onder een loep bekijkt. Dat je eerlijk bent over die gevoelens en emoties, naar een ander toe, maar vooral en juist naar jezelf toe.

Dit schreef ik 06-02-2002 in mijn dagboek:

Het vinden van DE WARE VREUGDE is de moeilijkste van alle spirituele opdrachten. Als de enige weg om jezelf vreugde te schenken het doen van dwaze dingen is, doe dat dan. Rabbi Nachman van Bratslav.

Dit sluit precies aan bij hoe ik over het leven denk. Je bent geboren met een stoffelijk lichaam en bent verplicht om voor je eigen geluk te zorgen. Dat is het eerste en misschien wel het enige. Want als iedereen zichzelf gelukkig maakt is immers ieder mens gelukkig. En wie wil niet gelukkig zijn en van het LEVEN genieten. Er is een Goddelijke kracht waar wij allemaal gebruik van kunnen maken als we willen, je moet ervoor openstaan. De ene zal het God noemen, de ander de Bron, weer een ander zal spreken van een Magnetisch veld of Universum. Maar er wordt allemaal hetzelfde mee bedoeld; de Gids in onszelf, ons enige Ware Zelf. Ik omschrijf het nu zo: Ik zie God als de zuiverste levensenergie, die in ieder van ons, om ons heen en in alles aanwezig is. Diep in haar hart weet een ieder wat goed of slecht is. Wat wij in een ander veroordelen of ons irriteert dat gebeurt alleen omdat wij het herkennen in onszelf. De meesten van ons richtten de blik naar buiten, maar HET zit niet buiten maar in ons. Meestal wordt er gezegd ik had of heb geen keus. Maar keus heb je altijd, wat je voorgeschoteld krijgt in je leven dat weet je niet en heb je niet altijd controle op maar wel hoe je hierop reageert en mee om wil gaan. Bewustwording van alles wat er gebeurt en speelt. Pas als je je ergens bewust van bent kan je er iets aan doen, niet eerder. Dat betekend dat je je emoties moet kennen en herkennen en wat dat met je doet. Daarna kun je jezelf zo sturen dat die emoties met jou doen wat jij wil wat ze met je doen. Kapitein op je eigen schip en niemand anders. Dat betekend niet dat je alles moet slikken, voor jou recht opkomen mag, moet zelfs, dat ben je aan jezelf verplicht. Je hoeft geen doetje te zijn.

Maar er zijn ongetwijfeld dingen in je leven die je niet kan veranderen, die je zal moeten accepteren. Wat zo is dat is zo, en dan moet je het los laten. Je moet geen gevoelens onderdrukken, het mag er allemaal zijn; boosheid, verdriet, bezorgdheid, alleen zorgen dat je er niet in blijft hangen of dat boosheid blinde woede of haat wordt, verdriet een depressie, of dat bezorgdheid angst wordt. Dan levert het jou niks meer op en gaat het ten koste van jouw geluk en gezondheid. Daar is HET LEVEN niet voor bedoeld. Als je om je heen kijkt zie je veel sjagrijnige, soms zelfs verbitterde mensen, er zijn maar weinig mensen met lichtjes in hun ogen. Mensen die tegen iedereen en alles aan lopen te schoppen. Niks deugt. En die oorlogen ontstaan ook niet omdat de mensheid zo gelukkig is. Geld staat tegenwoordig voorop, zelfs in de gezondheidszorg wat een hachelijke zaak is, dat gaat voor menselijkheid.

Ik doe hier niet meer aan mee ik heb er voor gekozen eerst voor de mens te kiezen. Zo leven en in het leven staan dat het goed voelt, zodat ik weet dat ik goed bezig ben, want mijn overtuiging is als je je leven leeft zoals het bedoeld is dan wordt er voor je gezorgd, je helpt mee aan je eigen schepping.

De spreuk die ik laatst zag op de t.v. in een winkel waar spullen gratis waren af te halen, luidde: er is genoeg voor ieders behoefte maar niet voor ieders hebzucht. Dat blijkt toch ook wel momenteel er wordt zoveel geld uitgegeven aan de verkeerde dingen en op veel plaatsen heerst honger. Vooral aan de bewapening gaat veel geld aan op. En het zou niet nodig hoeven zijn als een ieder zichzelf gelukkig zou maken en dat willen we allen, alleen ze doen het ten koste van iemand anders en daar bedank ik voor. Ik kan alleen maar erg dankbaar zijn dat ik nu op deze manier in het leven sta en dat is gekomen door waar ik "toevallig" mee in aanraking ben gekomen. Personen, lezen en studie hebben mij op dit punt gebracht. maar gemakkelijk is het niet want soms is het net of ik alleen sta op de manier zoals ik het zie, maar dat duurt nooit zo lang want vele wijze mensen denken er net zo over als ik, b.v. Carl Gustav Jung, Einstein, Socrates, Deepak Chopra, Louise Hay en vele bekende anderen. En zij zijn niet de eersten de besten. En bovendien mijn eigen gevoel liegt zeker niet, maar dat meer mensen hier mee worstelen of geworsteld hebben zegt dit citaat van e.e. cummings: Jezelf zijn en blijven in een wereld die zich dag en nacht inspant om een ander van je te maken - is het zwaarste gevecht dat een mens kan leveren, en geef het nooit op!

Ik sta hier nog volledig achter maar ongeveer twee weken na dit geschrift ging ik over die voor mij onzichtbare grens; een verwarde psychose, isoleercel, het stempel manisch depressieve stoornis, ingesteld op lithium en aansluitend een depressie maar tevens begon hiermee mijn zeer persoonlijke strijd en zoektocht.

Ik ben een Jantje ongeduld en noemde al eerder mijn grote nieuwsgierigheid en mijn geest kan zoveel nieuws gekoppeld aan een andere zienswijze, verwant aan mijn waarheid, mijn innerlijk weten wat ik daadwerkelijk voel in mijn hart, op sommige
momenten en dus ook toen, niet aan.

Het volgende is een gedicht van Marianne Williamson wat werd voorgedragen bij de inauguratie van Nelson Mandela als President van Zuid-Afrika. Dit spreekt mij erg aan omdat ik denk dat het inderdaad zo is.

Onze diepste angst
is niet dat we onmachtig zouden zijn
onze diepste angst betreft juist
onze niet te meten kracht
Niet de duisternis maar het licht in ons
is wel het meeste dat we vrezen.

We vragen onszelf af
wie ben ik wel, om mijzelf
briljant, schitterend, begaafd, geweldig te achten
Maar waarom zou je dat niet zijn
Je bent een kind van God
Je dient de wereld niet
door jezelf klein te houden
Er wordt geen licht verspreid
als de mensen om je heen
hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.

We zijn bestemd om te stralen
zoals kinderen dat doen
We zijn geboren om de glorie Gods die in ons is
te openbaren.
Die glorie is niet slechts in enkelen
maar in ieder mens aanwezig.
En als we het licht laten schijnen
schept dat voor de ander
de mogelijkheid om hetzelfde te doen
Als we van onze diepste angst bevrijd zijn
zal alleen al onze nabijheid
anderen bevrijden.Lieve mensen,

Mijn naam is Aly Vochteloo, 63 jaar maar dit is slechts een getal, al 44 jaar gehuwd, wij hebben 3 dochters en schoonzonen en 8 kleinkinderen.
Bijna zou ik zeggen een heel fijn bezit maar ik vind dat je een ander mens nooit tot je bezit kan rekenen, maar ik ben er ontzettend blij mee.
En ze zijn mij tot grote steun als het nodig is. Op dit moment ben ik stabiel maar ik heb mij aan veel dingen moeten ontworstelen sinds ik in 2002
het etiket kreeg opgeplakt van Manisch Depressieve Stoornis. Ik heb gelukkig een eigenwijze manier van aanpak dus het meeste heb ik zelf willen
en moeten doen. Hoe? daar ga ik later op in.

Zelf noem ik mij een plusminus mens. Mijn plus is grenzeloos, als het mis gaat heb ik mijn antenne te ver uitstaan, zodat ik een te groot bereik heb
voor mijn " ontvanger". Zelf merk ik dit niet want de gedachten, inzichten die ik dan heb/krijg zijn voor mij normaal, ook niet angstig, heel mooi zelfs, verhelderend en
passen bij mijn innerlijk weten. Maar mijn geest kan deze zienswijze op dat moment niet zo snel verwerken en zodoende kom ik heel snel in een psychose terecht.
En dan volgt opname en verhoging van de medicijnen. Mijn man merkt het ook pas als het al te laat is omdat het zo snel in zijn werk gaat.

Een eerste psychose had ik 1979 toen is er ook geen diagnose gesteld. 1997 een depressie, 2002 psychose en opname, en kreeg de diagnose MDS. Voor mij toen een
donderslag bij heldere hemel. 2005 psychose en opname daaropvolgend een depressieve periode met anti depressiva, eind 2007 tijdig onderkend door mijn dochter en
met verhoging medicijnen in de hand kunnen houden, maar in de zomers 2008 en 2009 weer psychose, isoleercel enz.

Ik heb het een keer op deze wijze verwoord:

Het leven is zwemmen of verzuipen. Ieder mens heeft zijn eigen zwemwater. Bij tijden gaat het zwemmen mij goed af.
Het water voelt lekker, ik zwem in balans, ik heb de slag te pakken.

Maar mijn water is de zee. En de zee kan soms onstuimig en zelfs verraderlijk zijn. Ze stuwt haar golven op tot ongekende hoogte
en neemt mij met zich mee. Ze laat mij genieten en neerkijken in de diepte.

Om mij kort daarna onvrijwillig en onverwachts neer te smijten in diezelfde onpeilbare diepte. Waar ik in lijk te verdwijnen, het water
overspoeld mij, maar ik ga SLECHTS tot de zeebodem.

Het water beneemt mij de geestelijke adem.

Het geworstel neemt weer een aanvang zoals meerdere keren hiervoor, die ik heb vergeten of heb willen vergeten dat het
een terugkerende worsteling is. Ettelijke malen denk ik dat ik boven ben aangekomen maar weer ga ik kopje onder.
Ze trekken mij opnieuw naar beneden die niets ontziende zeemonsters, wat willen ze van me?

Natuurlijk wil ik naar boven, verzuipen is geen optie.
Weer moet ik, weer wil ik mijn geest bevrijden, maar het gaat zo langzaam, achteruit zwemmen schiet niet op en het diepste diep is zo diep.

Wie ben ik die zich zo laat meevoeren op de toppen van de golven om daarna zo diep te worden ondergedompeld?

Ik heb gelukkig hulp van de mensen die mij lief zijn maar mijn gevecht met de zeedemonen moet ik zelf voeren. Het alleen volbrengen.
Er is immers niemand met me meegegaan naar de zeebodem.

Ik wil weer zwemmen in mijn eigen zeewater, met mijn eigen slag maar ik wil wel vragen aan de golven mij niet meer zo hoog mee te voeren
zodat het diepste diep erop volgt.

Volgens mij kunnen ze luisteren maar of ze eraan kunnen voldoen? is voor mij de cruciale vraag.

Zij hebben namelijk ook hun eigen ritme. 

Zo beschreven lijkt het een lijdensweg maar ik ben de mening toegedaan dat niets voor niets gebeurd, alles heeft een reden en zie mijn plusminus dan ook niet als ziekte
maar het heeft mij veel gebracht al is het tevens mijn valkuil. Ik heb een ontzettende leeshonger, een nieuwsgierigheid naar vooral de onzichtbare wereld verbonden aan
de kwantumfysica en de natuurgeneeskunde. Een groot minpunt van de reguliere "geneeskunde" vind ik dat zij met de farmaceutica voorop alleen symptomen bestrijden
en aan de oorzaak voorbijgaan. Ziekten "behandelen" levert geld op. Mensen beter maken kost geld en op de lange termijn leveren ze dan ook niks op, beter is medicijnen
met bijwerkingen, want voor die bijwerkingen verstrekken ze ook weer pilletjes. Zelf, zowel mijn man als ik hebben deze ervaring en dan ga je speuren hoe dit zit en van
het een komt het ander. Het welbekende sneeuwbaleffect.

Maar in dat gigantische economische bolwerk, wat best ziekte industrie genoemd mag worden, werken ook gewone mensen net als jij en ik, laten we hopen dat ze in gaan
zien dat het zo niet langer mag en kan. Mensen moet je niet omzetten in geld, die zijn veel meer waard.

Daarom vind ik het zo jammer dat ze eigenlijk alleen dat etiket, dat stempel, die sticker die je hebt gekregen behandelen en niet die mens die dat etiket heeft, wat ook nog
heel vaak een verkeerd etiket is. Voltaire zei het al: Artsen stoppen middelen waarvan ze weinig weten om ziekten te genezen, waarvan ze nog minder weten, in mensen van
wie ze niets weten.

Ik zie mijzelf absoluut niet als geestesziek, het is zo jammer dat dit mensen wordt aangepraat, ze worden bang voor hun eigen gedachten en er schuilt zoveel kracht in elk mens.
Bij mij gaat het mis omdat ik op dat moment de grens niet zie maar ook niemand anders kan op dat moment zeggen tot hier en niet verder. Maar die onzichtbare grens is voor mij
niet aan angst gebonden. Als ik terugkom van "de andere kant" dan weet ik dat ik de grens gepasseerd was en terugkomen is als weer in de volle zon vanuit de diepe duisternis.
Er wordt door de GGZ voor gewaarschuwd om teveel prikkels te vermijden, deze komen veelal van buiten maar bij mij komen ze van binnenuit, hoe kan je deze vermijden?
Mensen met de diagnose bipolaire stoornis zijn heel verschillend, karakter, milieu en hoeveel ruimte zit er tussen plus en min, zoveel factoren spelen een rol. De "stoornis" uit zich in veel
vormen en dan toch allemaal datzelfde etiket. Aan de lotgenoten telefoon van de VMDB (Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen) wat ik een aantal jaren heb  gedaan
heb ik ook veel onvrede met de psychiatrie aangetroffen.

Hartelijke positieve groet Aly